การที่โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยเสพกัญชา โดยอ้างบทห้ามตามมาตรา 57 แต่ไม่ได้อ้างบทลงโทษตามมาตรา 92 ศาลจะลงโทษจำเลยตามมาตรา 92 ได้หรือไม่
ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(6) คำฟ้องต้องอ้างมาตราในกฎหมายซึ่งบัญญัติว่าการกระทำนั้นเป็นความผิด เมื่อโจทก์บรรยายฟ้องแจ้งชัดว่าจำเลยกระทำความผิดและอ้างบทห้ามกระทำผิดแล้ว แม้มิได้อ้างบทลงโทษ ก็ย่อมลงโทษจำเลยตามบทลงโทษได้ ไม่ใช่เรื่องที่โจทก์ไม่ประสงค์ให้ลงโทษ
พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1-4 มีความผิดฐานร่วมกันเสพกัญชาตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 57 อีกกระทงหนึ่ง ให้จำคุกคนละ 1 เดือน ตามมาตรา 92 เพิ่มโทษจำเลยที่ 1 อีก 1 ใน 3 ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 92 คงเป็นโทษจำคุก 40 วัน จำเลยทั้งสี่ให้การรับสารภาพ ลดโทษให้คนละกึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงให้จำคุกจำเลยที่ 1 ไว้ 20 วัน จำคุกจำเลยที่ 2-4 คนละ 15 วัน
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยร่วมกันเสพกัญชา โดยอ้างพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 57 (บทห้าม) แต่ไม่ได้อ้างมาตรา 92 (บทลงโทษ) ในคำฟ้อง ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่าลงโทษฐานเสพกัญชาไม่ได้เพราะโจทก์ไม่ได้อ้างบทมาตรา
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 130/2524อัยการหนองคายโจทก์นายนัด ดุลย์แสง กับพวกจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 พ.ร.บ.ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.2522 โจทก์บรรยายฟ้องว่าจำเลยเสพกัญชา อ้างพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 57 อันเป็นบทห้ามแต่มิได้อ้าง มาตรา 92 ซึ่งเป็นบทลงโทษไม่ใช่เรื่องโจทก์ ไม่ประสงค์ให้ลงโทษ ศาลลงโทษจำเลยตาม มาตรา 92 ได้ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติฝิ่น และฐานมีกัญชาแต่ฐานเสพกัญชาโจทก์ไม่ได้อ้างบทมาตรา จึงลงโทษไม่ได้ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "คดีคงมีปัญหาในชั้นฎีกาว่า โจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยบังอาจร่วมกันเสพกัญชาโดยผิดกฎหมาย และอ้างบทห้ามกระทำผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 57มาในคำขอท้ายฟ้อง แต่ไม่ได้อ้างมาตรา 92 อันเป็นบทลงโทษสำหรับความผิดดังกล่าวมาด้วย ศาลจะพิพากษาลงโทษจำเลยได้หรือไม่ เห็นว่าประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(6) บัญญัติว่า คำฟ้องจะต้องอ้างมาตราในกฎหมายซึ่งบัญญัติว่าการกระทำเช่นนั้นเป็นความผิดซึ่งคดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องมาแจ้งชัดแล้วว่าจำเลยได้ร่วมกันเสพกัญชาอันเป็นยาเสพติดให้โทษประเภทที่ 5 โดยผิดกฎหมายและอ้างบทมาตรา 57 อันเป็นบทห้ามกระทำผิดมาด้วย ดังนี้แม้โจทก์จะมิได้อ้างบทลงโทษมาก็ย่อมลงโทษจำเลยตามมาตรา 92 ได้ ไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ประสงค์ให้ลงโทษ ฎีกาโจทก์ฟังขึ้นพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 และที่ 4 มีความผิดฐานร่วมกันเสพกัญชาตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 57อีกกระทงหนึ่ง ให้จำคุกคนละ 1 เดือน ตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 92 เพิ่มโทษจำเลยที่ 1 อีก 1 ใน 3 ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 92 คงเป็นโทษจำคุก 40 วัน จำเลยทั้ง