เงินสงเคราะห์ตามข้อบังคับของการประปานครหลวงไม่ถือเป็นค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงาน แม้ข้อบังคับจะระบุให้ถือเป็นค่าชดเชยก็ตาม
เงินสงเคราะห์และค่าชดเชยต่างเป็นเงินที่กำหนดขึ้นโดยกฎหมายต่างกันและมีวัตถุประสงค์ต่างกัน จึงไม่อาจแปลปรับเข้ากันได้ แม้ข้อบังคับของจำเลยจะกำหนดให้ถือว่าการจ่ายเงินตามข้อบังคับเป็นการจ่ายค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงานก็ตาม
จำเลยต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์อีก 6,671.13 บาท
จำเลยจ่ายเงินสงเคราะห์ตามข้อบังคับของการประปานครหลวงและจ่ายเงินเพิ่มรวมเท่ากับค่าชดเชยที่โจทก์มีสิทธิได้รับ แต่ศาลฎีกาถือว่ายังไม่เป็นการจ่ายค่าชดเชยที่ถูกต้องตามกฎหมายแรงงาน
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 442/2524นายทวี มาลัยโจทก์การประปานครหลวงจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน เงินสงเคราะห์ที่จำเลยจ่ายให้โจทก์ เป็นเงินที่จ่ายให้ตาม ข้อบังคับของการประปานครหลวง ฉบับที่ 6 ว่าด้วยกองทุนสงเคราะห์ และการสงเคราะห์ผู้ปฏิบัติงานในการประปานครหลวง พ.ศ. 2521 แก้ไขเพิ่มเติมโดยข้อบังคับ ฉบับที่ 32 และฉบับที่ 38 ซึ่งข้อ 13 วางระเบียบการให้เงินสงเคราะห์แก่ผู้ปฏิบัติงานไว้หลายประการ เช่น พ้นจากตำแหน่งกรณีสูงอายุ ฯลฯ เป็นต้น มิใช่เป็นเงินที่จ่ายให้ในกรณีเลิกจ้างโดยเฉพาะดังค่าชดเชย ถึงแม้ข้อบังคับข้อ 14 จะกำหนดให้ถือว่าการจ่ายเงินแก่ผู้ปฏิบัติงาน ตามข้อบังคับนี้ เป็นการจ่ายเงินค่าชดเชยตามกฎหมายเกี่ยวกับแรงงาน แต่เงินสงเคราะห์ และค่าชดเชยต่างเป็นเงินที่กำหนดขึ้นโดยกฎหมายต่างกัน และมีวัตถุประสงค์ต่างกัน จึงไม่อาจแปลปรับเข้ากันได้ ถึงแม้จำเลย จะได้จ่ายเงินสงเคราะห์ส่วนหนึ่ง และจ่ายเงินเพิ่มให้อีก รวมเท่ากับค่าชดเชยที่โจทก์มีสิทธิได้รับ ก็ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยจ่ายค่าชดเชย ให้แก่โจทก์ถูกต้องตามกฎหมายแรงงานแล้ว แต่การที่จำเลยได้จ่ายเงิน เพิ่มเป็นค่าชดเชยแก่โจทก์แล้วจำนวน 3,528.87 บาท โดยโจทก์มีสิทธิ ได้รับค่าชดเชยทั้งสิ้น 10,200 บาท จำเลยจึงต้องจ่ายค่าชดเชย ให้แก่โจทก์อีก 6,671.13 บาทศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ว่าเงินสงเคราะห์ที่จำเลยจ่ายให้แก่โจทก์ตามข้อบังคับของจำเลยมิใช่ค่าชดเชยนั้น คำว่า "ค่าชดเชย" ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 2 หมายความว่า เงินที่นายจ้างจ่ายให้แก่ลูกจ้างเมื่อเลิกจ้าง