ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 938/2524

ประเด็นกฎหมาย

คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มีอำนาจตามมาตรา 41(4) แห่งพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 ในการสั่งให้นายจ้างใช้ค่าเสียหายหรือรับลูกจ้างกลับเข้าทำงานตาม

หลักกฎหมาย

คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มีอำนาจตามมาตรา 41(4) แห่งพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 ในการสั่งให้นายจ้างรับลูกจ้างกลับเข้าทำงานหรือใช้ค่าเสียหายตามที่เห็นสมควร โดยไม่ต้องอาศัยเทียบเคียงกับประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน เกี่ยวกับการกำหนดค่าชดเชย เนื่องจากมิใช่กรณีไม่มีบทกฎหมายที่จะย

คำวินิจฉัย

ศาลฎีกาพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางที่ยกฟ้องโจทก์ โดยวินิจฉัยว่าคำสั่งของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ไม่ขัดต่อกฎหมาย

ข้อเท็จจริงสำคัญ

คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มีคำสั่งให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่นายอนันต์ ปลั่งศรี เป็นเงิน 14,300 บาท และรับผู้ร้องอีก 4 คนกลับเข้าทำงาน โดยนายอนันต์ร้องขอค่าเสียหาย ส่วนผู้ร้องอีก 4 คนร้องขอกลับเข้าทำงาน โจทก์อุทธรณ์ว่าคำสั่งดังกล่าวขัดต่อกฎหมายเพราะปฏิบัติต่อผู้ร้องแตกต่างกันทั้งที่ถูกเลิกจ้างเพราะเหตุเด

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 938/2524บริษัทบีสไพพ์ฟิตติ้งอินดัสตรี จำกัดโจทก์นายจำรูญ เจริญกุล กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 4 พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มีคำสั่งให้นายจ้างจ่ายค่าเสียหายให้แก่ลูกจ้างได้ โดยมีอำนาจกำหนดได้ตามที่เห็นสมควรพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์พ.ศ. 2518 มาตรา 41(4) ไม่ต้องอาศัยเทียบเคียงกับประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานเกี่ยวกับการกำหนดค่าชดเชยเพราะไม่ใช่เป็นกรณีไม่มีบทกฎหมายที่จะยกมาปรับคดีตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 4ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ว่าจำเลยมีคำสั่งให้โจทก์ใช้ค่าเสียหายแก่นายอนันต์ ปลั่งศรี ผู้ร้องคนหนึ่งเป็นเงิน 14,300 บาท และรับผู้ร้องอีก 4 คนกลับเข้าทำงานเป็นคำสั่งที่ขัดต่อกฎหมาย เพราะเป็นการสั่งให้โจทก์ปฏิบัติต่อผู้ร้องแตกต่างกัน โดยที่ผู้ร้องเหล่านั้นถูกเลิกจ้างเพราะเหตุอย่างเดียวกัน และการกำหนดค่าเสียหายก็ไม่เป็นไปตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงานเกี่ยวกับการกำหนดค่าชดเชย อันเป็นกฎหมายใกล้เคียงอย่างยิ่งที่จำเลยจะต้องนำมาใช้ในการกำหนดค่าเสียหาย ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 4 พิเคราะห์แล้ว เห็นว่า จำเลยในฐานะคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มีหน้าที่วินิจฉัยชี้ขาดคำร้องดังกล่าวตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์พ.ศ. 2518 มาตรา 125 และมีอำนาจตามมาตรา 41(4) ที่จะสั่งให้นายจ้างรับลูกจ้างกลับเข้าทำงาน หรือใช้ค่าเสียหาย หรือให้ผู้ฝ่าฝืนปฏิบัติหรือไม่ปฏิบัติอย่างใดอย่างหนึ่งได้ตามที่เห็นสมควร นายอนันต์ ปลั่งศรี ร้องขอค่าเสียหายส่วนผู้ร้องอีก 4 คนร้อ