การเลิกจ้างลูกจ้างที่ข่มขู่นายจ้างเป็นการเลิกจ้างที่มีเหตุสมควรหรือไม่ และเมื่อศาลสั่งให้นายจ้างรับลูกจ้างกลับเข้าทำงาน ศาลมีอำนาจสั่งให้นายจ้างจ่ายค่
การที่ลูกจ้างข่มขู่นายจ้าง ถือว่ามีเหตุอันสมควรที่นายจ้างจะเลิกจ้างลูกจ้างได้ มิใช่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าเสียหายตามมาตรา 44 แห่ง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานฯ ค่าเสียหายตามมาตรา 44 เป็นคนละส่วนกับค่าเสียหายในระหว่างถูกเลิกจ้าง ศาลมีอำนาจสั่งให้นายจ้างจ่ายค่าเสียหายในระหว่
พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกคำพิพากษาศาลแรงงานกลางบางส่วนเฉพาะประเด็นเรื่องค่าเสียหายที่เกี่ยวกับโจทก์ทั้งเก้าที่ศาลแรงงานกลางสั่งให้จำเลยรับเข้าทำงานต่อไป ให้ศาลแรงงานกลางพิพากษาใหม่ในประเด็นข้อนี้ นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง
โจทก์ทั้งสอง (นายสุวิทย์ เทียนศิริ และนายทรงศักดิ์ วงศ์เทพา) เป็นลูกจ้างที่ข่มขู่จำเลยซึ่งเป็นนายจ้าง ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างที่มิได้บอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์ทั้งสอง และให้จำเลยรับโจทก์อื่นทั้งสองสำนวนเข้าทำงานตามเดิม โจทก์ทั้งเก้าที่ศาลสั่งให้รับกลับเข้าทำงานอุทธรณ์ว่าศาลม
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2800 - 2801/2524นายสุวิทย์ เทียนศิริ กับพวกโจทก์บ.จ.ก. สยามเคมีคอลอินดัสตรี้จำเลย พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 การที่ลูกจ้างข่มขู่นายจ้าง ถือว่ามีเหตุอันสมควรที่นายจ้างจะเลิกจ้างลูกจ้างได้ มิใช่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าเสียหาย การที่นายจ้างเลิกจ้างลูกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ทำให้ลูกจ้างเสียหายนายจ้างต้องรับผิดในค่าเสียหายของลูกจ้างในระหว่างที่นายจ้างเลิกจ้าง ศาลมีอำนาจให้นายจ้างจ่ายค่าเสียหายในระหว่างเลิกจ้าง ในเมื่อศาลได้สั่งให้นายจ้างรับลูกจ้างเข้าทำงานต่อไปแล้วศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยและสินจ้างที่มิได้บอกกล่าวล่วงหน้าให้แก่โจทก์ทั้งสองเป็นเงิน 12,530 บาท 70 สตางค์ และ 22,929 บาท 70 สตางค์ ตามลำดับ และให้จำเลยรับโจทก์อื่นทั้งสองสำนวนเข้าทำงานตามเดิมในอัตราค่าจ้างที่ได้รับขณะลูกจ้างโจทก์และจำเลยทั้งสองสำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า จำเลยเลิกจ้างนายสุวิทย์ เทียนศิริ และนายทรงศักดิ์ วงศ์เทพา โจทก์ทั้งสองโดยไม่เป็นธรรมให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ทั้งสองนั้น ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้ว ศาลแรงงานกลางฟังว่าโจทก์ทั้งสองเป็นลูกจ้างข่มขู่จำเลยซึ่งเป็นนายจ้าง จึงมีเหตุอันสมควรที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองได้ มิใช่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม โจทก์ทั้งสองไม่มีสิทธิได้รับค่าเสียหายคำวินิจฉัยของศาลแรงงานกลางชอบแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้นโจทก์อุทธรณ์อีกข้อหนึ่งว่า โจทก์ทั้งเก้าที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยรับกลับเข้าทำงาน ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าค่าจ้างและป