การจ่ายเงินบำเหน็จตามข้อบังคับของจำเลยมีผลเป็นการจ่ายค่าชดเชยหรือไม่ และการสละสิทธิเรียกร้องค่าชดเชยของโจทก์มีผลใช้บังคับหรือไม่
การจ่ายค่าชดเชยเป็นหน้าที่ของนายจ้างตามกฎหมายคุ้มครองแรงงาน ซึ่งเป็นบทบังคับเด็ดขาดเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ไม่อาจระงับไปด้วยการสละสิทธิของลูกจ้าง การจ่ายเงินบำเหน็จตามข้อบังคับไม่มีผลเป็นการจ่ายแทนค่าชดเชย
โจทก์ยังมีสิทธิเรียกร้องค่าชดเชยจากจำเลย พิพากษากลับให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์เป็นเงิน 131,970 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2524 จนกว่าจะชำระเสร็จ
โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยทำงานต่อเนื่องมากกว่า 30 ปี ถูกเลิกจ้างเพราะเกษียณอายุ ได้รับเงินบำเหน็จตามข้อบังคับของจำเลยซึ่งมากกว่าค่าชดเชยตามกฎหมาย โดยลงชื่อในเอกสารสละสิทธิเรียกร้องค่าชดเชย
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 186/2525นายประเสริฐ ลัคนาโฆษิตโจทก์บริษัท ลีเวอร์บราเธอร์ (ประเทศไทย) จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 46นโยบายทั่วไปเกี่ยวกับสภาพการจ้างอันเป็นระเบียบข้อบังคับของจำเลยกำหนดไว้ว่า พนักงานผู้ซึ่งได้รับการปลดเพราะเกษียณอายุจะได้รับเงินค่าชดเชยตามกฎหมายซึ่งบริษัท (จำเลย)มีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่มีอยู่ในปัจจุบันหรือที่จะมีขึ้นในอนาคตหรือเงินบำเหน็จมีจำนวนเท่ากับเงินเดือนสุดท้ายเป็นมูลฐานการคำนวณหนึ่งเดือนต่อจำนวนหนึ่งปีแห่งการทำงานบริบูรณ์ต่อเนื่องกันทุก ๆ ปี การทำงานให้แก่บริษัทตามแต่จำนวนเงินใดจะมากกว่ากันโดยบริษัทจะเป็นผู้ออกเงินภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาให้ โจทก์ถูกเลิกจ้างเพราะเหตุเกษียณอายุจำนวนเงินบำเหน็จมากกว่าค่าชดเชย โจทก์จึงเลือกรับเงินบำเหน็จและลงลายมือชื่อสละสิทธิเรียกร้องค่าชดเชย ดังนี้ ถือไม่ได้ว่าการจ่ายเงินบำเหน็จตามข้อบังคับดังกล่าวมีผลเป็นการจ่ายค่าชดเชย ด้วยการสละสิทธิเรียกร้องค่าชดเชย ไม่มีผลใช้บังคับโจทก์ยังมีสิทธิเรียกร้องค่าชดเชยจากจำเลยโจทก์ฟ้องและแก้ไขเพิ่มเติมฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลยได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 21,995 บาท เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2524จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเหตุเกษียณอายุ โดยไม่จ้างค่าชดเชย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 131,970 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยได้จ่ายค่าชดเชยเท่ากับเงินบำเหน็จซึ่งมีจำนวนมากกว่าให้โจทก์แล้วปรากฏตามหลักฐานว่าด้วยผลประโยชน์ในการเลิกจ้างและโจทก์ได้ลงลายมือชื่อไว้เป็นหลักฐานรับรองยืนยันว่าจะไม่เรี