ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8836/2542กระทรวงการคลังโจทก์นาย อภิชน อมรกาญจนพันธ์จำเลย ป.พ.พ. ม. 1304 (3), ม. 1306 พ.ร.บ.ที่ราชพัสดุ พ.ศ.2518 ม. 4, ม. 5, ม. 11 พ.ร.บ.ระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ.2534 ม. 38พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ. 2534มาตรา 38 เป็นกฎหมายพิเศษที่กำหนดหลักเกณฑ์ในการมอบอำนาจเพื่อกระจายอำนาจบริหารให้เกิดความคล่องตัวในการบริหารราชการแผ่นดิน และกำหนดวิธีการมอบอำนาจโดยให้ทำเป็นหนังสือ ดังนั้นเมื่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังซึ่งเป็นผู้แทนของกระทรวงการคลังโจทก์มีคำสั่งมอบอำนาจให้อธิบดีกรมธนารักษ์มีอำนาจร้องทุกข์และแต่งตั้งทนายความเพื่อฟ้องคดีเกี่ยวกับที่ราชพัสดุโดยทำเป็นหนังสือการมอบอำนาจให้ฟ้องคดีจึงถูกต้องตามมาตรา 38 แล้ว ที่ดินพิพาทเป็นที่ราชพัสดุของกระทรวงการคลังโจทก์ตามพระราชบัญญัติราชพัสดุ พ.ศ. 2518 มาตรา 11 และเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินประเภทที่ใช้เพื่อประโยชน์ของแผ่นดินโดยเฉพาะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1304(3)กรณีต้องบังคับตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1306จำเลยจึงไม่สามารถยกอายุความขึ้นต่อสู้กับโจทก์ได้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลโดยเป็นกระทรวงในรัฐบาลในการฟ้องคดีนี้โจทก์มอบอำนาจให้นายมนัส ลีวีระพันธ์ อธิบดีกรมธนารักษ์ดำเนินคดีแทน เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม 2488 นายเหิมระดมสุข ซื้อที่ดินมือเปล่าแปลงหนึ่งมาจากนางจัด คมคายเพื่อใช้ในกิจการของโรงเรียนบ้านสลักได ที่ดินแปลงดังกล่าวจึงตกเป็นทรัพย์สินของแผ่นดินประเภทใช้เพื่อประโยชน์ของแผ่นดินโดยเฉพาะและเป็นที่ราชพัสดุตามพระราชบัญญัติที่ราชพัสดุ พ.ศ. 2518 ต่อมาเมื่อนายเหิมถึงแก่ความตาย นางอุบล ระดมสุข ภริยาของนายเหิมยื่นคำขอออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์สำหรั