ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1653/2522นายสมัย พงษ์พิบูลย์ กับพวกโจทก์กรมที่ดิน กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 1382 ป.ที่ดิน ม. 103 พ.ร.บ.ให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ.2497 ม. 15 ข้อ 5(1), ข้อ 5(2), ข้อ 5(3), ข้อ 5(5)การจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมการได้มาโดยการครอบครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 นั้น มีทุนทรัพย์โจทก์ต้องเสียค่าธรรมเนียมในอัตราร้อยละ 2.00 บาท ตามกฎกระทรวงฉบับที่ 27(พ.ศ.2516) ข้อ 5(1) ซึ่งออกตามความในพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ.2497โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ทั้งสองครอบครองที่ดินโฉนดที่ 6734 จนได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 และศาลสั่งแสดงว่าโจทก์ทั้งสองมีกรรมสิทธิ์ในที่ดินดังกล่าวแล้ว โจทก์ทั้งสองได้ไปขอจดทะเบียนใส่ชื่อโจทก์ทั้งสองแทนเจ้าของเดิม จำเลยเรียกเก็บค่าธรรมเนียมในการจดทะเบียนร้อยละ 2 บาทจากราคาที่ดินการกระทำของจำเลยขัดต่อประมวลกฎหมายที่ดินมาตรา 103 และกฎกระทรวงฉบับที่ 10 (พ.ศ.2497) ข้อ 5(5) ขอให้บังคับจำเลยจดทะเบียนใส่ชื่อโจทก์ทั้งสองในโฉนดที่ดินดังกล่าวเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ในที่ดินแทนเจ้าของเดิม โดยให้รับเงินจากโจทก์เป็นค่าธรรมเนียมจำนวน 15บาท ตามกฎกระทรวงฉบับที่ 10 (พ.ศ. 2497) ข้อ 5 (5)จำเลยทั้งสามให้การว่า การจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมดังฟ้องโจทก์ถือว่าเป็นการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมประเภทมีทุนทรัพย์ ตามกฎกระทรวงฉบับที่ 27 (พ.ศ. 2516) ข้อ 5(1) จะต้องเสียค่าธรรมเนียมร้อยละ 2.00 บาทโจทก์ไม่ยอมเสียตามที่เรียกเก็บ จึงไม่อาจจดทะเบียนให้ได้ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมการได้มาโดยการครอบครองตา