ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1411/2523อัยการลำปางโจทก์นายมานพ หรืออินจันทร์ วีระวงศ์จำเลย ป.อ. ม. 91 ป.วิ.อ. ม. 176 ป.วิ.พ. ม. 84 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 จำเลยรับตามฟ้องว่ามีกระสุนปืนชนิดที่นายทะเบียนไม่อาจออกใบอนุญาตให้ได้ ไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่ศาลรู้ได้เองว่าเป็นกระสุนปืนอย่างอื่นศาลต้องลงโทษตามฟ้องและคำรับสารภาพ แม้ปืนชนิดที่นายทะเบียนออกใบอนุญาตได้ กับกระสุนปืนที่ออกใบอนุญาตให้ไม่ได้ จำเลยมีไว้ ในวาระเดียวกันกฎหมายบัญญัติโทษไว้ต่างหากจากกัน จึงเป็นความผิด 2 กรรมต่างกันตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา7, 72 วรรคแรก กับมาตรา78ศาลชั้นต้นพิพากษาจำคุกจำเลย 4 เดือน ริบของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ จำคุกจำเลยเท่าเดิม ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490มาตรา 7, 72 โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ตามคำฟ้องแสดงอยู่ในตัวว่า อาวุธปืนพกชนิดทำเองขนาด .223 มม. ซึ่งจำเลยมีไว้เป็นอาวุธปืนที่นายทะเบียนจะออกใบอนุญาตให้ได้นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยแต่ที่ศาลอุทธรณ์เห็นว่า กระสุนปืนของกลางมีขนาดเดียวกับอาวุธปืนที่จำเลยมีคือขนาด .223 มม. และจำเลยมีกระสุนปืนกับอาวุธปืนของกลางในวาระเดียวกัน แสดงว่าจำเลยมีเจตนาจะใช้อาวุธปืนโดยกระสุนปืนนั้นจึงเชื่อว่ากระสุนปืนของกลางสามารถใช้กับอาวุธปืนซึ่งนายทะเบียนจะออกใบอนุญาตให้ได้ และไม่ปรากฏว่าเป็นกระสุนปืนชนิดเจาะเกราะหรือชนิดกระสุนเพลิง จึงต้องฟังว่ากระสุนปืนของกลางเป็นเครื่องกระสุนปืนที่นายทะเบียนจะออกใบอนุญาตให้ได้ตามกฎกระทรวง ฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2522)ข้อ 3 จำเลยจึงไม่มีความผิ