ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1900/2523นางวไลพร ทัตติ กับพวกโจทก์ธนาคารออมสินจำเลย พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 การให้บำเหน็จความชอบแก่พนักงานเป็นอำนาจโดยเฉพาะของจำเลยซึ่งเป็นนายจ้างหาใช่เป็นสิทธิของพนักงานไม่ การพิจารณาขึ้นเงินเดือนกรณีปกติหนึ่งขั้นมีหลักเกณฑ์วางไว้โจทก์ทั้งสองไม่ได้รับการพิจารณาขึ้นเงินเดือนเพราะเหตุข้อเดียวที่จำเลยอ้างว่าโจทก์มีวันลาป่วยเกินสิทธิข้ออ้างของจำเลยนี้ฟังไม่ได้ยังมีหลักเกณฑ์ข้ออื่น ๆ อีกที่จำเลยไม่ได้พิจารณาจำเลยจึงต้องพิจารณาความดีความชอบประจำปีของโจทก์ใหม่ แม้จำเลยจะมอบให้ผู้บังคับบัญชาชั้นต้นใช้ดุลพินิจเลื่อนขั้นเงินเดือนกรณีปกติหนึ่งขั้นของพนักงานตามหลักเกณฑ์และคำสั่งของจำเลยเพราะมีพนักงานอยู่เป็นจำนวนมากก็ตามแต่ขั้นสุดท้ายก็เป็นอำนาจของผู้อำนวยการธนาคารจำเลยที่จะพิจารณาสั่งและตามคำสั่งของจำเลยก็กำหนดไว้ชัดว่าผู้ที่จะสั่งขึ้นเงินเดือนหรือไม่ขึ้นเงินเดือนก็คือผู้อำนวยการธนาคารจำเลย กรณีจึงหาใช่เป็นอำนาจพิจารณาเด็ดขาดของผู้บังคับบัญชาชั้นต้นเท่านั้นไม่ศาลแรงงานกลางพิพากษาว่า ให้จำเลยคืนเงินค่าจ้างจำนวน1,248 บาท และ 468 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ทั้งสอง กับให้จำเลยพิจารณาความดีความชอบประจำปี 2522 ของโจทก์นอกจากเรื่องวันลาป่วยใหม่ ตามหลักเกณฑ์คำสั่งที่ 60/2520 และ 87/2520 โจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "โจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ข้อแรกว่า จำเลยได้กำหนดหลักเกณฑ์การขึ้นเงินเดือนไว้ตามคำสั่งที่ 60/2520 และคำสั่งที่ 87/2520 ซึ่งเป็นข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานตามนัยข้อ 68 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงานและเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มา