ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2669/2523นายละเอียด วงศ์อนันต์โจทก์บริษัท ไทยแลนด์ไอออนเวิคส์ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน แม้ตามข้อ 46 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ซึ่งแก้ไขโดยประกาศฯ ฉบับที่ 6 ลงวันที่ 31 กรกฎาคม 2521 จะมิได้ระบุ งานจ้างบางลักษณะที่นายจ้างไม่ต้องจ่ายเงินค่าชดเชย อันเป็นข้อยกเว้น ดังที่เคยมีอยู่ก็ตาม ก็มิได้หมายความว่านายจ้างและลูกจ้างจะทำ สัญญาต่อกันเกี่ยวกับเงินค่าชดเชยไม่ได้เสียเลย ประกอบทั้งนายจ้าง ยังให้ประโยชน์แก่ลูกจ้างเพราะจ่ายให้มากกว่าเงินค่าชดเชยตาม กฎหมายเสียอีก ดังนี้ ข้อตกลงและระเบียบการจ่ายเงินบำเหน็จ พนักงานดังกล่าวจึงไม่ขัดต่อกฎหมายศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย 17,520 บาทแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ข้อเท็จจริงได้ความตามที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2504 จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ครั้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2523 จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะเกษียณอายุคืออายุ 55 ปี ตามระเบียบว่าด้วยการปฏิบัติงานของพนักงาน พ.ศ. 2522 ซึ่งเป็นระเบียบการปฏิบัติงานระหว่างโจทก์จำเลย โจทก์ได้รับค่าจ้างครั้งสุดท้ายเดือนละ 2,920 บาท ก่อนโจทก์ถูกเลิกจ้างดังกล่าวคือเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน 2522 จำเลยเคยจ่ายเงินบำเหน็จจำนวน 47,880 บาทแก่โจทก์แล้ว โดยจ่ายให้ตามบันทึกข้อตกลงลงวันที่19 พฤศจิกายน 2522 (เอกสารหมาย ล.2) และตามระเบียบว่าด้วยการจ่ายเงินบำเหน็จพนักงาน พ.ศ. 2522 (เอกสารหมาย ล.3) ซึ่งแนบท้ายบันทึกข้อตกลงดังกล่าว บันทึกข้อตกลงดังกล่าวนี้ได้ทำขึ้นระหว่างจำเลยกับสหภาพแรงงานผลิตภัณฑ์สังกะสี ซึ่งโจทก์เป็นสมาชิกอยู่ด้วยในขณ