การฟ้องขอให้รับเด็กเป็นบุตรตาม ป.พ.พ. มาตรา 1529 ต้องมีพฤติการณ์อยู่กินด้วยกันอย่างเปิดเผยหรือพฤติการณ์ที่รู้กันทั่วไปว่าเด็กเป็นบุตร
การขอให้รับเด็กเป็นบุตรตามมาตรา 1529 ต้องปรากฏว่าบิดามารดาได้อยู่กินด้วยกันอย่างเปิดเผยในระยะเวลาที่อาจตั้งครรภ์ได้ หรือมีพฤติการณ์ที่รู้กันทั่วไปว่าเด็กเป็นบุตรชอบด้วยกฎหมาย
พิพากษายืน ให้ยกฟ้องโจทก์
โจทก์และจำเลยได้เสียกันหลายครั้งแต่ไม่เคยอยู่ร่วมเรือนเดียวกันฉันสามีภริยา จำเลยส่งเสียเงินทองและรับว่าจะจดทะเบียนรับบุตร แต่เมื่อคลอดกลับไม่รับว่าเป็นบุตร
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 30/2520นางสาคร ลาภานิกรโจทก์นายสมบัติ หรือซ้ง แซ่เง้ยจำเลย ป.พ.พ. ม. 1529 เดิม ให้ใช้บทบัญญัติบรรพ 5 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ที่ได้ตรวจชำระใหม่ พ.ศ.2519 โจทก์ได้เสียกับจำเลยครั้งแรกเมื่อจำเลยรับโจทก์ไปทำปลาที่บ้านจำเลยต่อมาก็ได้เสียกันในทุ่งนาประมาณ 10 กว่าครั้ง และไม่เคยอยู่ร่วมเรือนเดียวกันฉันสามีภริยาเลย นอกจากจำเลยเขียนจดหมายรัก ส่งรูปถ่ายของจำเลย และบัตรส่งความสุขให้โจทก์บ้างเท่านั้น เมื่อโจทก์ตั้งครรภ์จำเลยเพียงแต่ส่งเสียเงินทองให้และรับว่าจะไปจดทะเบียนรับเด็กเป็นบุตร แต่พอโจทก์คลอดบุตรจำเลยกลับไม่รับว่าเป็นบุตรของจำเลย กรณีเช่นนี้ถือไม่ได้ว่าโจทก์และจำเลยได้อยู่กินด้วยกันอย่างเปิดเผยในระยะเวลาซึ่งโจทก์อาจตั้งครรภ์ได้ และถือไม่ได้ว่ามีพฤติการณ์ที่รู้กันอยู่ทั่วไปตลอดมาว่าเด็กหญิงเน้ยเป็นบุตรชอบด้วยกฎหมายของจำเลย จึงไม่เข้าเกณฑ์ที่จะขอให้รับเด็กเป็นบุตรตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1529 อันเป็นบทบัญญัติซึ่งใช้บังคับอยู่ในขณะฟ้องคดี(ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 1/2520)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์กับจำเลยได้เสียเป็นสามีภรรยากันโดยมิได้จดทะเบียนสมรส มีบุตรด้วยกันชื่อเด็กหญิงเน้ย เมื่อตอนโจทก์ตั้งครรภ์ จำเลยส่งเสียเงินทองให้โจทก์ทั้งรับรองว่าจะรับเลี้ยงบุตร และจดทะเบียนรับรองบุตรตามกฎหมายแต่เมื่อคลอดเด็กหญิงเน้ยแล้วจำเลยกลับไม่ยอมรับ ขอให้ศาลพิพากษาว่าเด็กหญิงเน้ยเป็นบุตรจำเลย ให้จำเลยจดทะเบียนรับรองบุตรและจ่ายค่าอุปการะเลี้ยงดูเด็กหญิงเน้ยเดือนละ 500 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าเด็กหญิงเน้ยอายุครบ20 ปีบริบูรณ์จำเลยให้การว่า ไม่เคยได้เสียกับโจทก์ และไม่เคยส่งเสียเงินทองให้โจทก์ในระหว่างโจทก์ตั้งครรภ์เด็กหญิงเน้ยมิใช่บุตรจำเลย และจำเล