การประกอบการขนส่งสาธารณะในเส้นทางที่มีผู้ได้รับใบอนุญาตขนส่งประจำทางอยู่ก่อน โดยมีบริการที่แตกต่างและค่าโดยสารแพงกว่า ถือเป็นการแข่งขันอันต้องห้ามตามพ
ผู้ได้รับใบอนุญาตขนส่งสาธารณะมีสิทธิทำการขนส่งเพื่อสินจ้างโดยไม่จำกัดเส้นทางตามมาตรา 11 แต่มาตรา 14 ห้ามมิให้เข้าทำการขนส่งในเส้นทางใดในลักษณะที่เป็นการแข่งขันกับผู้ได้รับใบอนุญาตขนส่งประจำทางในเส้นทางนั้น การแข่งขันไม่จำเป็นต้องมีค่าโดยสารเท่ากันหรือถูกกว่า การให้บริการที่แตกต่างและแพงกว่าก็ถือเป็น
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ว่าจำเลยทั้งสามมีความผิดตามพระราชบัญญัติการขนส่ง พ.ศ. 2497 มาตรา 60 ปรับคนละ 1,500 บาท
บริษัทขนส่งจำกัดได้รับใบอนุญาตขนส่งประจำทางระหว่างกรุงเทพฯ กับเชียงใหม่ บริษัทจำเลยที่ 1 ได้รับใบอนุญาตขนส่งสาธารณะ ได้จัดรถรับส่งคนโดยสารในเส้นทางเดียวกัน โดยมีกำหนดวันเวลาที่แน่นอน ขายตั๋วเป็นรายบุคคล หยุดรับส่งเฉพาะที่ลำปาง ค่าโดยสารแพงกว่าและมีเพียง 2 อัตรา ให้บริการที่ดีกว่า (ที่นั่งสะดวกสบาย ม
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1029/2520พนักงานอัยการกรมอัยการโจทก์บริษัท แหลมทองทัวร์ จำกัด กับพวกจำเลย พ.ร.บ.การขนส่ง พ.ศ.2497 , ม. 11, ม. 14, ม. 60บริษัทขนส่งจำกัด ได้รับใบอนุญาตประกอบการขนส่งประเภทการขนส่งประจำทางระหว่างกรุงเทพฯ กับเชียงใหม่ ส่วนบริษัทจำเลยได้รับใบอนุญาตประกอบการขนส่งประเภทการขนส่งสาธารณะ บริษัทจำเลยได้จัดรถรับส่งคนโดยสารในเส้นทางระหว่างกรุงเทพฯ กับลำปางและเชียงใหม่ โดยมีกำหนดวันเวลาที่รถออกแน่นอนเป็นประจำ มีการขายตั๋วโดยสารเป็นรายบุคคลให้แก่ผู้ที่ประสงค์จะเดินทาง แต่บริการของบริษัทจำเลยมีข้อที่แตกต่างกับบริษัทขนส่งจำกัด คือ รถของบริษัทจำเลยหยุดรับส่งคนโดยสารระหว่างทางเฉพาะที่ลำปางเพียงแห่งเดียว ส่วนรถของบริษัทขนส่งจำกัดหยุดรับส่งคนโดยสารตามรายทางที่ใบอนุญาตกำหนดไว้ ค่าโดยสารของบริษัทจำเลยแพงกว่าค่าโดยสารของบริษัทขนส่งจำกัด และกำหนดอัตราไว้เพียง 2 อัตรา คือ ระหว่างกรุงเทพฯ กับลำปางและระหว่างกรุงเทพฯ กับเชียงใหม่ ส่วนบริษัทขนส่งจำกัดคิดค่าโดยสารตามระยะทาง บริษัทจำเลยให้บริการที่ดีกว่าบริษัทขนส่งจำกัด รถของบริษัทจำเลยมีที่นั่งที่สะดวกสบายรวมทั้งมีห้องน้ำอยู่ในรถ ระหว่างทางก็มีอาหารและเครื่องดื่มเลี้ยงผู้โดยสารด้วย ดังนี้ การประกอบการขนส่งของบริษัทจำเลยมีลักษณะเป็นการแข็งขันกับบริษัทขนส่งจำกัด เป็นการฝ่าฝืนพระราชบัญญัติการขนส่งพ.ศ. 2497 มาตรา 14โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลตามกฎหมาย มีวัตถุประสงค์ประกอบกิจการรับส่งสินค้าและคนโดยสารด้วยรถยนต์โดยสารเกิน 7 คนเพื่อรับจ้าง โดยจำเลยได้รับใบอนุญาตการขนส่งสาธารณะ จำเลยที่ 2 และที่ 3 เป็นกรรมการผู้มีอำนาจลงชื่อแทนจำเลยที่ 1 จำเลยทั้งสามได้ร่วมกันจัดรถยนต์โดยสารอันเป็นเครื่องอุปกรณ์การขนส