ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1540/2512นายธงชัย พุทธานนท์โจทก์นายมัด แซ่หว่องจำเลย ป.อ. พ.ร.บ.ว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ.2497 ป.วิ.อ. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2(7) ตอนท้ายที่บัญญัติว่า "และการกล่าวหาเช่นนั้นได้กล่าวโดยมีเจตนาจะให้ผู้กระทำผิดได้รับโทษ" นั้นเป็นคำกว้างๆ ฉะนั้นตามที่เจ้าหน้าที่บันทึกไว้ว่า "ผู้แจ้ง (โจทก์) เกรงว่าเช็คจะขาดอายุความ จึงได้นำความมาแจ้งไว้เป็นหลักฐาน" นั้น จึงบ่งให้เห็นว่าโจทก์ต้องการให้จำเลยได้รับโทษแล้ว และโจทก์ได้ร้องทุกข์ภายในกำหนดอายุความ ส่วนการที่จะดำเนินคดีที่กล่าวหาเมื่อใด เป็นเรื่องของเจ้าหน้าที่ไม่เกี่ยวกับโจทก์ เมื่อเจ้าหน้าที่ไม่ดำเนินการอย่างใดจนโจทก์ไปแจ้งอีกเมื่อพ้นอายุความแล้วจึงได้ทำการสอบไม่ทำให้คดีโจทก์ขาดอายุความเช็คที่จำเลยสั่งจ่ายเป็นเช็คลงวันสั่งจ่ายล่วงหน้า ซึ่งถือว่าเป็นวันออกเช็คที่จำเลยจะต้องรับผิดตามเช็คนั้นไม่ใช่ถือเอาวันเขียนเช็คเป็นวันออกเช็คโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันใดไม่ปรากฏชัดในเดือนเมษายน 2509 เวลากลางวัน จำเลยได้บังอาจออกเช็คธนาคารกรุงไทย จำกัดสาขาราชบุรี สั่งจ่ายเงิน 3,500 บาท ลงวันรับเงินที่ธนาคารวันที่30 พฤษภาคม 2509 มอบให้โจทก์เป็นค่าซื้อเครื่องอะไหล่รถยนต์ที่จำเลยซื้อจากโจทก์ ครั้นวันที่ 22 กรกฎาคม 2509 โจทก์ได้นำเช็คดังกล่าวไปขอรับเงินจากธนาคารกรุงไทย จำกัด สาขาราชบุรีธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คดังกล่าว โดยให้โจทก์ไปติดต่อกับผู้สั่งจ่ายและได้แจ้งให้โจทก์ทราบด้วยว่าไม่มีเงินในบัญชีของจำเลยที่จะจ่ายให้โจทก์ตามเช็ค ทั้งนี้โดยจำเลยได้บังอาจออกเช็คด้วยเจตนาที่จะไม่ให้มีการจ่ายเงินตามเช็ค ออกเช็คโดยรู้อยู่แล้วว่าในขณะที่ออกไม่มีเงินอยู่ในบัญชีอันจะให้ใช้เงินไ