ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 270/2522กรมสรรพากรโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด พรเพ็ญ กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 104 ป.รัษฎากร พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ภาษีการค้ากับภาษีเงินได้ ซึ่งไม่ได้ความว่าได้แจ้งการประเมินถึงผู้รับประเมินแล้ว ยังไม่เป็นหนี้แน่นอนไม่มีข้อโต้แย้ง อันจะฟ้องให้ล้มละลายได้ อำนาจยึดทรัพย์ตาม ป.รัษฎากร ไม่ใช่บทบัญญัติว่าเป็นหนี้อันแน่นอน สิ่งที่อยู่ในความรู้เห็นของโจทก์ โจทก์นำสืบอย่างเลื่อนลอยไม่แน่นอน ยังฟังไม่ได้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาด ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ข้อเท็จจริงคู่ความนำสืบรับกันฟังได้ว่าจำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคล ประเภทห้างหุ้นส่วนจำกัด เป็นผู้ประกอบการค้ารับเหมาก่อสร้างและขายวัสดุก่อสร้าง มีจำเลยที่ 2 เป็นหุ้นส่วนไม่จำกัดความรับผิดและเป็นกรรมการผู้จัดการจำเลยที่ 1 โดยจำเลยที่ 2 กรรมการผู้จัดการได้ยื่นเสียภาษีการค้าตั้งแต่เดือนมกราคม ถึง เดือนธันวาคม ของปี พ.ศ. 2505,2506, 2507 และภาษีเงินได้นิติบุคคลประจำปี พ.ศ. 2507, 2508, 2509ไว้แล้ว ต่อมาเจ้าหน้าที่ของ ก.ต.ภ. (คณะกรรมการตรวจสอบการปฏิบัติเกี่ยวกับภาษีอากร) ตรวจพบว่าห้างหุ้นส่วนจำกัดจำเลยที่ 1 เสียภาษีการค้าและภาษีเงินได้นิติบุคคลในปีดังกล่าวแล้วไว้ไม่ถูกต้องจึงส่งเรื่องไปยังกรมสรรพากรโจทก์ ให้ทำการประเมินใหม่เจ้าหน้าที่ของโจทก์ได้เรียกจำเลยที่ 2 มาสอบและได้ทำการตรวจสอบแล้ว เห็นว่าจำเลยที่ 1 ได้ยื่นเสียภาษีการค้าของ พ.ศ. 2505,2506, 2507 ต่ำกว่าความเป็นจริง ซึ่งจำนวนที่เสียไม่ครบ เมื่อรวมกับเบี้ยปรับภาษีเพิ่มและภาษีเทศบาลแล้ว จำเลยที่ 1 จะต้องเสียภาษีเพิ่มใน พ.ศ. 2505,2506, 2507 เป็นเงิน 182,941.34 บาท, 5,162.84 บาท, 108,