ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 539/2522เทศบาลเมืองสมุทรสงครามโจทก์นายสง่า สง่าม้าทองจำเลย พ.ร.บ.ภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475 พระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475 มาตรา 25 ที่ให้ผู้รับประเมินภาษีโรงเรือนอุทธรณ์ต่ออธิบดีกรมสรรพากร หรือสมุหเทศาภิบาลนั้น ได้ถูกยกเลิกเปลี่ยนไปมาจนตกอยู่กับเทศบาล และคณะเทศมนตรีตามพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ.2496 มาตรา39 เป็นผู้พิจารณาอุทธรณ์ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่าผู้ว่าราชการจังหวัดยังมิได้พิจารณาชี้ขาดอุทธรณ์ของจำเลย คณะเทศมนตรีชี้ขาดคำร้องนั้นไม่ชอบโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องให้จำเลยเสียภาษีโรงเรือน พิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ข้อเท็จจริงคงฟังได้ว่า โจทก์ได้แจ้งผลการประเมินให้จำเลยทราบว่า จะต้องเสียภาษีโรงเรือนสำหรับปี พ.ศ. 2517เป็นเงิน 11,865 บาท และสำหรับปี พ.ศ. 2518 เป็นเงิน 25,630 บาท พร้อมด้วยเงินเพิ่มอีกร้อยละ 10 ในจำนวนเงินดังกล่าว จำเลยได้รับแจ้งแล้วไม่พอใจได้ร้องขอให้พิจารณาการประเมินใหม่ คณะเทศมนตรีเทศบาลเมืองสมุทรสงครามโจทก์ได้ชี้ขาด และได้แจ้งให้จำเลยทราบ จำเลยมิได้โต้แย้งและมิได้นำคดีขึ้นสู่ศาลภายใน 30 วัน มิได้ชำระค่าภาษีตามคำชี้ขาดเกิน 4 เดือน ประเด็นที่มาสู่ศาลฎีกาคงมีว่าคณะเทศมนตรีของเทศบาลโจทก์มีอำนาจพิจารณาชี้ขาดคำร้องขอให้พิจารณาการประเมินใหม่ของจำเลยหรือไม่ เห็นว่าตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พุทธศักราช 2475 มาตรา 25 ซึ่งบัญญัติให้ผู้รับประเมินที่ไม่พอใจการประเมินได้ยื่นคำร้องต่ออธิบดีกรมสรรพากร หรือสมุหเทศาภิบาลเพื่อให้พิจารณาการประเมินใหม่นั้น ได้ถูกยกเลิกตามพระราชบัญญัติปันรายได้บำรุงเทศบาล พุทธศักราช 2479 โดยมาตรา 3 บัญญัติให้ยกเลิกบรรดากฎหมาย กฎและข้อบังคับซึ่งม