ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1695/2522อัยการนครนายกโจทก์นายประเสริฐ ศรีมงคลจำเลย ป.อ. ม. 83 พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 พระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.2484 มาตรา 70 ให้ถือว่าผู้รับไม้ไว้โดยรู้ว่าเป็นไม้ที่ได้มาโดยทำผิดต่อพระราชบัญญัตินี้ เป็นตัวการในการกระทำผิดนั้น จำเลยรับจ้างบรรทุกไม้โดยรถยนต์โดยรู้อยู่เช่นนั้นจึงมีความผิดเป็นตัวการมีไม้หวงห้ามยังไม่แปรรูปด้วยศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลย 800 บาท ตามพระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ. 2484 มาตรา 4, 24, 74, 74 ทวิ, 74 จัตวา ฉบับที่ 4 พ.ศ. 2503 มาตรา 12,18 ฉบับที่ 5 พ.ศ. 2518 มาตรา 28 ริบรถยนต์ของกลาง ให้จ่ายค่านำจับ 100บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่า พระราชบัญญัติป่าไม้ฯ มุ่งบังคับผู้มีไม้ไว้ในครอบครองให้ขออนุญาต ไม่ประสงค์ถึงผู้ขนส่งพิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า คืนเกิดเหตุเวลาประมาณ 21 นาฬิกา เจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุมจำเลยขณะขับรถยนต์บรรทุกหมายเลขทะเบียน น.ย.02080 ของจำเลยบรรทุกไม้ของกลาง ซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. และเป็นไม้ที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย รุ่งขึ้นนายจั้วหรือสมศักดิ์ ขุนศรีเข้ารับสารภาพกับพนักงานสอบสวนว่าไม้ของกลางเป็นของตน จ้างให้จำเลยบรรทุก พนักงานอัยการยื่นฟ้องจำเลยกับนายจั้วหรือสมศักดิ์ ขุนศรี ฐานร่วมกันมีไม้หวงห้ามอันยังมิได้แปรรูปไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต นายจั้วหรือสมศักดิ์ ขุนศรี ให้การรับสารภาพ จำเลยนี้ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นสั่งให้แยกฟ้องจำเลยนี้เป็นคดีใหม่ และพิพากษาลงโทษนายจั้วหรือสมศักดิ์ ขุนศรี ไปแล้วโจทก์จึงยื่นฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้ โดยจำเลยนำสืบโต้แย้งว่า จำเลยรับขนไม้ของกลางให้นายจั้วหรือสมศักดิ์ ขุนศรี โดยไม่รู้ว่าเป็นไม้ที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายคดีมีปัญหาจะต้องวินิจฉ