ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2346/2522อัยการเชียงใหม่โจทก์นายไพโรจน์ ไชพนัสจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192 พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 จำเลยรับใบอนุญาตค้าไม้แปรรูป จำเลยขนไม้แปรรูปจากโรงงานอีกแห่งหนึ่งซึ่งจำเลยจ้างให้สลักลวดลาย โดยโรงงานมิได้ออกใบอนุญาตกำกับ จำเลยไม่มีความผิดฐานมีไม้เพื่อการค้าโดยไม่มีใบอนุญาต ลงโทษในความผิดฐานขนไม้แกะสลักเคลื่อนที่ ฯ ไม่ได้ เป็นเรื่องนอกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ จำคุกจำเลย1 ปี ตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 53 ตรี, 73 ทวิ ฉบับที่ 4พ.ศ. 2518 มาตรา 21, 27 ของกลางริบ จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า วันเกิดเหตุนายธวัชชัยกับพวกเจ้าพนักงานป่าไม้จับกุมจำเลยได้พร้อมด้วยไม้สักแกะสลักลวดลายของกลาง จำนวน 69 ชิ้น ปริมาตร 1.566 ลูกบาศก์เมตรซึ่งเป็นชิ้นส่วนประกอบของโต๊ะเก้าอี้ชุดรับแขกคือพนักพิงหลัง พนักเท้าแขนและพื้นโต๊ะ ปรากฏตามภาพถ่ายหมาย จ.3 ไม้แกะสลักของกลางดังกล่าวเป็นสิ่งประดิษฐ์หรือชิ้นส่วนของเครื่องใช้ที่ทำด้วยไม้หวงห้าม คดีมีปัญหาว่าจำเลยได้กระทำผิดตามฟ้องหรือไม่ศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำฟ้องโจทก์บรรยายว่าจำเลยมีไม้สักแกะสลักอันเป็นสิ่งประดิษฐ์เครื่องใช้ที่ทำด้วยไม้หวงห้าม มีปริมาณและขนาดเกินกว่าที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ประกาศกำหนดไว้ในความครอบครองเพื่อการค้าโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานตามกฎหมายและขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 53 ตรี,73 ทวิ, 74 พระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2518 มาตรา 21, 27กฎกระทรวงฉบับที่ 22 (พ.ศ. 2518) ออกตามความในพระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ. 2484 ข้อ 1 ซึ่งเป็นบทมาตราขอให้ลงโทษเฉพาะ กรณีกระทำผิดฐานมีสิ่งประดิษฐ์เค