ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2528/2522กระทรวงการคลังโจทก์นางสวิง บุนนาคผู้ร้องนายหล บุนนาคจำเลย ป.พ.พ. ม. 1466 เดิม ป.วิ.พ. ม. 287 พ.ร.บ.ล้มละลาย พ.ศ.2483 ผู้ร้องซึ่งเป็นภริยาและเป็นเจ้าของร่วมในเงินบำนาญอันเป็นสินสมรสระหว่างผู้ร้องกับจำเลย มีสิทธิร้องขอแบ่งแยกส่วนของตนออกได้ พระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ.2483 มาตรา 121 ให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีสิทธิรับเงินบำนาญของลูกหนี้จากเจ้าหน้าที่ เพื่อรวบรวมแบ่งให้แก่เจ้าหนี้ แต่ต้องจ่ายค่าเลี้ยงชีพลูกหนี้และครอบครัวตามสมควรแก่ฐานานุรูป มิใช่ห้ามคู่สมรสของลูกหนี้ร้องขอกันส่วนเงินบำนาญอันเป็นสินสมรส ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา1466 ซึ่งใช้อยู่ในเวลานั้นคดีนี้สืบเนื่องจากศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยไว้ชั่วคราว และกระทรวงการคลังส่งเงินบำนาญของจำเลยไปให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์รวบรวมไว้ในกองทรัพย์สินของลูกหนี้ ผู้ร้องยื่นคำร้องต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ขอแบ่งเงินบำนาญจำนวนดังกล่าวครึ่งหนึ่งในฐานะเป็นภริยาจำเลยเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เห็นว่า มิใช่สินสมรสสั่งยกคำร้อง ผู้ร้องจึงยื่นคำร้องต่อศาลว่าเงินบำนาญดังกล่าวได้มาระหว่างที่จำเลยกับผู้ร้องเป็นสามีภริยากันจึงเป็นสินสมรส ผู้ร้องมีสิทธิขอกันส่วนออกมาครึ่งหนึ่ง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าเงินบำนาญจำนวนดังกล่าวเป็นสินสมรส ผู้ร้องมีส่วนแบ่งในเงินจำนวนนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกคำร้อง ผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "มีประเด็นว่า เงินบำนาญของจำเลยจำนวน 299,915 บาท 47 สตางค์เป็นสินสมรสระหว่างผู้ร้องกับจำเลยหรือไม่เห็นว่าเงินบำนาญจำนวนดังกล่าวเป็นเงินที่ได้มาระหว่าง จำเลยกับผู้ร้องเป็นสามีภริยากัน จึงเป็นสินสมรสตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตร