ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3779/2543พนักงานอัยการ สำนักงานอัยการสูงสุดโจทก์นาย ธีระพงษ์ สุวรรณบูรณ์จำเลย ป.วิ.อ. ม. 69, ม. 176, ม. 185 พ.ร.บ.อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 ม. 7, ม. 72 วรรคสามจำเลยใช้อาวุธปืนของผู้อื่นที่ได้รับใบอนุญาตให้มีและใช้จากนายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมายในลักษณะป้องกันตัวและใช้ในชั่วระยะเวลาอันสั้น โดยไม่ปรากฏเจตนาจะยึดถืออาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนดังกล่าวไว้เพื่อครอบครองทั้งในขณะเกิดเหตุผู้เป็นเจ้าของก็อยู่ในบ้านที่เกิดเหตุด้วย ถือไม่ได้ว่าจำเลยครอบครองอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนดังกล่าว จำเลยจึงไม่มีความผิดฐานมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนของผู้อื่นไว้ในครอบครองโดยมิได้รับใบอนุญาต แม้จำเลยให้การรับสารภาพ แต่เมื่อโจทก์สืบพยานหลักฐานในข้อหาพยายามฆ่าผู้อื่นแล้วปรากฏข้อเท็จจริงว่าจำเลยไม่ได้กระทำผิดฐานมีอาวุธปืนและเครื่องกระสุนปืนตามฟ้องศาลย่อมพิพากษายกฟ้องข้อหานี้ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีอาวุธปืนพก ขนาด .38 จำนวน 1 กระบอกซึ่งเป็นอาวุธปืนของพลตำรวจวิโรจน์ ทองทิพย์ ที่ได้รับใบอนุญาตให้มีและใช้จากนายทะเบียนท้องที่ตามกฎหมายแล้ว และมีกระสุนปืนขนาด .38 จำนวน 5 นัด ไว้ในครอบครองโดยมิได้รับใบอนุญาต และพาอาวุธปืนพร้อมเครื่องกระสุนปืนดังกล่าวติดตัวไปในหมู่บ้าน และทางสาธารณะ โดยไม่มีเหตุสมควร และไม่ได้รับยกเว้นตามกฎหมายแล้วใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงนายสมชาย เนียมรักษา ผู้เสียหายหลายนัดโดยเจตนาฆ่า กระสุนปืนไม่ถูกอวัยวะสำคัญ และผู้เสียหายวิ่งหลบหนีได้ทัน การกระทำของจำเลยจึงไม่บรรลุผล ผู้เสียหายเพียงแต่ได้รับอันตรายสาหัส ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เคร