ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 185/2502พระพิบูลย์บริหารโจทก์เทศบาลนครเชียงใหม่ โดยนายสุชาติ สุจริตกุล นายกเทศมนตรีจำเลย พ.ร.บ.ภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475 ค่าเช่าที่เก็บจริง ถ้าไม่สมควร เจ้าพนักงานก็อาจประเมินเพื่อเก็บภาษีใหม่ได้ ผู้เฝ้าโรงเรือนมีคนอาศัยอยู่ด้วยและมีจักรเย็บผ้ารับจ้างเมื่อมีผู้มาจ้างไม่ใช่ประกอบอุตสาหกรรมหรือใช้เป็นที่ไว้สินค้าได้รับยกเว้นค่าภาษีตาม พระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดินโจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีตำแหน่งเป็นนายกเทศมนตรีเทศบาลนครเชียงใหม่ มีอำนาจหน้าที่ในการบริหารการเทศบาลตามพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ.2496 และมีอำนาจหน้าที่เรียกเก็บเงินภาษีโรงเรือนและโรงร้านซึ่งจะพึงเรียกเก็บได้ในเขตเทศบาล ตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475 มีอำนาจแต่งตั้งเจ้าหน้าที่เรียกเก็บภาษีดังกล่าว กับมีหน้าที่พิจารณาอุทธรณ์ ฯลฯ และแต่งตั้งสมุห์บัญชีซึ่งเป็นหัวหน้าแผนกคลังเทศบาล และหัวหน้าหมวดผลประโยชน์แผนกคลังเทศบาลอันอยู่ใต้บังคับบัญชาจำเลยให้เป็นตัวแทนดำเนินงาน สำรวจและประเมินภาษีโรงเรือนตามกฎหมาย เมื่อวันที่ 9 มีนาคม 2499 โจทก์ยื่นแบบแจ้งรายการสำหรับคำนวณการเสียภาษีโรงเรือน จำนวน พ.ศ.2498 ของโจทก์ซึ่งตั้งอยู่ที่ถนนท่าแพตำบลพระสิงห์ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ในเขตเทศบาลนครเชียงใหม่ต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นตัวแทนของจำเลย เพื่อเสียภาษีโรงเรือนที่ได้เรียกเก็บค่าเช่าใน พ.ศ.2498 ที่ล่วงมาแล้วรวม 12 อันดับ คือตึกแถวเลขที่ 173, 175, 177, 179 และ 181 รวม 5 ห้อง ค่าเช่าห้องหนึ่ง ๆ เดือนละ 100 บาท กับเรือนแถวเลขที่ 46, 47, 48, 49, 41ก., 41ข., 41ค.,41ง., และ 41 รวม 9 ห้อง ค่าเช่าห้องหนึ่ง ๆ เดือนละ 50 บาท โดยแจ้งจำนวนเงินค่าเช่าตามที่เรียกเก็บได้จริง