ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 810/2519บริษัท ปูนซิเมนต์ไทย จำกัดโจทก์กรมสรรพากร กับพวกจำเลย ป.รัษฎากร ซิเมนต์ผงที่โจทก์ขายให้แก่บริษัทในเครือของตนเพื่อใช้เป็นวัสดุสำหรับผลิตเป็นสินค้าอย่างอื่นขาย มิใช่สินค้าสำเร็จรูป จึงเสียภาษีการค้าตามบัญชีอัตราภาษีการค้า ประเภท 1 การขายของชนิด 9(ก)อัตราร้อยละ 1.5 ของรายรับโจทก์ฟ้องว่า เจ้าพนักงานประเมินของจำเลยที่ 1 ประเมินให้โจทก์เสียภาษีการค้า เงินเพิ่ม เบี้ยปรับ และภาษีบำรุงเทศบาล สำหรับเดือนสิงหาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2506 และสำหรับ พ.ศ. 2507 ถึง พ.ศ. 2509 รวม 4 ฉบับมีข้อความทำนองเดียวกันว่า โจทก์จำหน่ายซิเมนต์ผงให้แก่บริษัทผู้ผลิตในเครือแล้วนำยอดรายรับจากการขายซิเมนต์ดังกล่าวไปยื่นเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 105 ของรายรับ ซึ่งไม่ถูกต้อง ที่ถูกซิเมนต์ผงเป็นสินค้าสำเร็จรูป ต้องเสียภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 5.0 ของรายรับ โจทก์อุทธรณ์การประเมินคณะกรรมการพิจาณาอุทธรณ์ให้ยกอุทธรณ์ของโจทก์ โจทก์เห็นว่าการประเมินและคำวินิจฉัยดังกล่าวไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะโจทก์ผลิตซิเมนต์ผงจำหน่ายให้แก่บริษัทในเครือเพื่อใช้เป็นวัสดุสำหรับผลิตเป็นสินค้าอื่นขาย จึงมิใช่สินค้าสำเร็จรูปตามความหมายในประมวลรัษฎากร มาตรา 77 ต้องเสียภาษีตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภท 1 การขายของชนิด 9 ก. อัตราร้อยละ 1.5 ของรายรับขอให้ศาลพิพากษาเพิกถอนการประเมินกับคำวินิจฉัยอุทธรณ์จำเลยให้การว่า ซิเมนต์ผงเป็นสินค้าสำเร็จรูป การประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์ชอบด้วยกฎหมายแล้วศาลชั้นต้นพิพากษาให้เพิกถอนการประเมินและคำวินิจฉัยอุทธรณ์จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนคดีได้ความว่า โจทก์เป็นผู้ผลิตซิเมนต์ผงขายให้แก่บริษัทในเครือของโจทก์3 บริษัท คือบริษัทค้าวัตถุก่อสร้าง จำกัด บริษ