ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3102/2544องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์โจทก์นายชด วะชังเงิน กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 426 ป.วิ.พ. ม. 55ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 425 เป็นบทบัญญัติถึงหน้าที่และความรับผิดของนายจ้างที่ต้องร่วมกับลูกจ้างรับผิดต่อความเสียหายที่บุคคลภายนอกได้รับจากการกระทำละเมิดของลูกจ้างเท่านั้น แต่ในระหว่างนายจ้างกับลูกจ้างสิทธิของนายจ้างและหน้าที่ของลูกจ้างจะพึงมีต่อกันเพียงใดต้องเป็นไปตามมาตรา 426 เมื่อโจทก์ซึ่งเป็นนายจ้างยังไม่ได้ชำระค่าเสียหายให้แก่ผู้ที่ถูก ช.ซึ่งเป็นลูกจ้างกระทำละเมิด โจทก์จึงไม่มีสิทธิไล่เบี้ยเงินจำนวนดังกล่าวจาก ช. ตามบทกฎหมายดังกล่าว เมื่อโจทก์ยังไม่ถูกโต้แย้งสิทธิหรือหน้าที่ในทางแพ่ง จึงไม่มีสิทธิฟ้องให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 ในฐานะทายาทและจำเลยที่ 6 ในฐานะผู้ค้ำประกันของ ช. ชำระค่าเสียหายส่วนนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 มาตรา 31โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 2541 นายชิน วะชังเงินลูกจ้างโจทก์ขับรถยนต์ของโจทก์หมายเลขทะเบียน 71-6562 กรุงเทพมหานคร ด้วยความประมาทเลินเล่อชนรถยกตู้สินค้าของการท่าเรือแห่งประเทศไทย ทำให้รถยนต์ของโจทก์ได้รับความเสียหาย และเมื่อวันที่ 28 เมษายน 2542 นายชินขับรถยนต์ดังกล่าวลากรถพ่วงหมายเลขทะเบียน 71-6096 กรุงเทพมหานคร ด้วยความประมาทเลินเล่อพุ่งเข้าชนกำแพงกั้นขอบทางด่วนและชนเสาไฟฟ้าบนทางด่วน เป็นเหตุให้ตู้สินค้าที่บรรทุกมาตกลงจากทางด่วนไปทับรถยนต์ที่จอดอยู่ได้รับความเสียหายรวม 5 คัน รวมค่าเสียหายทั้งสิ้น 1,790,882 บาทนายชินถึงแก่ความตายแล้ว ขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ถึงที่ 5 ในฐานะผู้มีสิทธิรับมรดกของนายชิ