เลื่อยโซ่เป็นของต้องห้ามตามพระราชบัญญัติศุลกากร แต่จำเลยครอบครองโดยสุจริตจากการขายทอดตลาดโดยเปิดเผยของพนักงานเจ้าหน้าที่ จึงไม่เป็นความผิด
แม้เลื่อยโซ่จะเป็นของต้องห้ามตามพระราชบัญญัติศุลกากร และการขายทอดตลาดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ไม่ทำให้กลับเป็นของชอบด้วยกฎหมาย แต่จำเลยซึ่งครอบครองทรัพย์ที่ได้มาจากการขายทอดตลาดโดยเปิดเผยจากพนักงานเจ้าหน้าที่ ย่อมเข้าใจโดยสุจริตว่าเป็นทรัพย์ที่ประชาชนครอบครองใช้สอยได้และมิใช่ของต้องห้าม การกระทำของจำเล
พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง แต่ให้ริบของกลาง
เลื่อยโซ่เป็นสินค้าต้องห้ามนำเข้าตามประกาศกระทรวงพาณิชย์ ต่อมาถูกนำออกขายทอดตลาดโดยเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติป่าไม้ มาตรา 64 ทวิ จำเลยซื้อมาจากการขายทอดตลาดโดยเปิดเผยและครอบครองโดยสุจริต
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7407/2544พนักงานอัยการจังหวัดหนองคายโจทก์นาย สมพงษ์ บุสดี กับพวกจำเลย พ.ร.บ.ป่าไม้ ม. 64 ทวิ พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 25, ม. 27 ทวิ, ม. 120 พ.ร.ฎ.ควบคุมการนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้าบางอย่าง พ.ศ.2485 การกระทำความผิดต่อพระราชบัญญัติศุลกากรฯ มาตรา 27 ทวิเกี่ยวกับการช่วยรับเอาไว้ซึ่งของต้องห้ามหรือต้องจำกัดซึ่งมีกฎหมายห้ามนำเข้าหรือส่งออกไว้นั้นมีประกาศกระทรวงพาณิชย์ เรื่องการนำสินค้าเข้ามาในราชอาณาจักร (ฉบับที่ 91)ฯ ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามพระราชกฤษฎีกาควบคุมการนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งสินค้าบางอย่าง (ฉบับที่ 9)ฯ ที่กำหนดว่า เลื่อยโซ่พร้อมอุปกรณ์เป็นสินค้าต้องห้ามจะนำเข้าในราชอาณาจักรมิได้ หากเจ้าพนักงานยึดเลื่อยโซ่ได้จะต้องส่งให้กรมศุลกากรเพื่อทำการทำลายโดยไม่มีการนำออกมาจำหน่ายตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ มาตรา 25ดังนั้น แม้ต่อมาจะได้มีการนำเลื่อยโซ่ดังกล่าวออกขายทอดตลาดโดยเจ้าหน้าที่หน่วยราชการเป็นผู้ดำเนินการตามพระราชบัญญัติป่าไม้ฯมาตรา 64 ทวิ ก็เป็นการนำสินค้าต้องห้ามออกขายทอดตลาดโดยมิชอบ เนื่องจากเป็นการขายทอดตลาดทรัพย์สินอันเป็นของต้องห้ามตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ จึงต้องด้วยมาตรา 120 แห่งพระราชบัญญัติศุลกากรฯ ที่บัญญัติว่า เมื่อใดบทบัญญัติในพระราชบัญญัติศุลกากรฯ แตกต่างกับบทกฎหมายอื่นก็ให้ยกบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติศุลกากรฯ ใช้บังคับ การขายทอดตลาดเลื่อยโซ่ซึ่งเป็นของต้องห้ามจึงขัดต่อกฎหมายและไม่ทำให้กลับเป็นของชอบด้วยกฎหมายได้ การที่จำเลยครอบครองทรัพย์ที่ได้จากการที่มีผู้ซื้อทรัพย์จากการขายทอดตลาดโดยรู้ว่าทรัพย์ของกลางได้มาจากการขายทอดตลาดโดยเปิดเผยจากพนักงานเจ้าหน้าที่ ทำให้เข้าใจโดยสุจริตว่าเป็นทรัพย์ที่ประชาชนครอ