การตีความว่าโรงเรือนเป็นที่ไว้สินค้าตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475 และความผิดฐานไม่ยื่นแบบแสดงรายการทรัพย์สินเพื่อเสียภาษี
การเป็นที่ไว้สินค้าตามมาตรา 10 แห่งพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475 ไม่จำเป็นต้องเปิดทำการค้าหรือรับทำการเก็บสินค้าเพื่อบำเหน็จ เพียงแต่เก็บสินค้าที่ใช้ในการค้าของตนเองก็ถือเป็นที่ไว้สินค้าแล้ว และเมื่อไม่ยื่นแบบแสดงรายการทรัพย์สินเพื่อเสียภาษี ย่อมมีความผิด
จำเลยมีความผิดฐานไม่ยื่นแบบแสดงรายการทรัพย์สินเพื่อเสียภาษี
จำเลยเก็บสินค้าไว้ในโรงเรือนของตน โดยจำเลยทำการค้าเปิดร้านอีกแห่งหนึ่ง และบางครั้งนำสินค้าจากโรงเรือนไปยังร้านค้า จำเลยไม่ยื่นแบบแสดงรายการทรัพย์สินเพื่อเสียภาษี
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 355/2509ผู้ว่าคดีศาลแขวงนครศรีธรรมราชโจทก์นายเชี้ยง ชีวะรัตนาโชติจำเลย พ.ร.บ.ภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475 เมื่อสิ่งของที่เก็บไว้ในโรงเรือนของจำเลยเป็นสินค้า ทั้งจำเลยทำการค้าเปิดร้านอีกแห่งหนึ่งและปรากฏว่าบางทีจำเลยเอาสินค้านี้ไปใส่ร้านค้าของจำเลยนั้นดังนี้ ถือได้ว่าโรงเรือนของจำเลยเป็นที่ไว้สินค้าตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475 มาตรา 10 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดินแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.2475 มาตรา 3 ไม่จำเป็นว่าจำเลยจะต้องเปิดทำการค้าที่โรงเรือนนี้หรือถึงกับจะต้องใช้โรงเรือนนี้เป็นที่รับทำการเก็บสินค้าเพื่อบำเหน็จจึงจะเป็นที่ไว้สินค้า และเมื่อจำเลยไม่ยื่นแบบแสดงรายการแห่งทรัพย์สินเพื่อเสียภาษีต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จำเลยย่อมมีความผิด(โพยม เลขยานนท์-สวัสดิ์ พานิชอัตรา-อรุณ ตินทุกะสิริ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1 พิมพ์คำพิพากษาปิดฉบับย่อ