ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1063/2545นางสาว ลลิดา แซ่อือโจทก์บริษัท ไทยสงวนบริการจำเลย ป.พ.พ. ม. 657โจทก์นำรถจักรยานยนต์จอดไว้ที่สถานที่รับจอดรถของจำเลยโดยจำเลยคิดค่าบริการวันละ 5 บาท และออกบัตรอนุญาตจอดรถจักรยานยนต์ให้ โจทก์จอดรถในบริเวณสถานที่รับจอดรถของจำเลยล็อกกุญแจรถและเก็บกุญแจไว้ที่โจทก์ แสดงว่าโจทก์ส่งมอบรถจักรยานยนต์ให้จำเลยและจำเลยยอมรับรถจักรยานยนต์จากโจทก์มาอยู่ในความอารักขาของจำเลยแล้ว โดยมีพนักงานของจำเลยเป็นผู้ดูแลรถ หากโจทก์จะนำรถออกจากสถานที่จอดรถ ต้องแสดงบัตรอนุญาตต่อพนักงานของจำเลย แม้บัตรดังกล่าวจะระบุเพียงว่าเป็นบัตรอนุญาตให้จอดรถจักรยานยนต์ และไม่มีข้อความใดระบุว่าเป็นการรับฝากรถ แต่การปฏิบัติระหว่างโจทก์และจำเลยเข้าลักษณะสัญญาฝากทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 657เมื่อรถจักรยานยนต์ของโจทก์หายไป จำเลยต้องรับผิดต่อโจทก์โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 14 เมษายน 2541 โจทก์นำรถจักรยานยนต์ยี่ห้อซูซูกิ รุ่นปี 1993 คันหมายเลขทะเบียนนครราชสีมา ขนก 121 หรือทะเบียนเดิม ประจวบคีรีขันธ์ ต - 8703 ของโจทก์ ฝากไว้ที่สถานที่รับฝากรถของจำเลยซึ่งตั้งอยู่บริเวณสถานีขนส่งผู้โดยสารจังหวัดนครราชสีมา 2 โดยโจทก์ชำระเงินค่าบำเหน็จในการรับฝากรถ และพนักงานของจำเลยได้ออกบัตรอนุญาตจอดรถให้โจทก์เก็บไว้เป็นหลักฐาน ต่อมาโจทก์นำหลักฐานดังกล่าวไปแสดงเพื่อขอรับรถคืน แต่พนักงานของจำเลยผัดผ่อนและในที่สุดเพิกเฉย รถจักรยานยนต์ของโจทก์มีราคา 30,000 บาท ขอให้บังคับจำเลยคืนรถจักรยานยนต์ หากคืนไม่ได้ให้ใช้ราคาเป็นเงินจำนวน 30,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า โจทก์มิใช่เจ้าของกรรมสิทธิ์ในรถจักรยานยนต์พิพาทจ