ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 605/2506

ประเด็นกฎหมาย

ฟ้องที่ไม่ได้บรรยายว่ามีการประกาศเทศบัญญัติโดยเปิดเผยที่สำนักงานเทศบาล 7 วันแล้ว ถือเป็นฟ้องที่สมบูรณ์ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 158(5) หรือไม่

หลักกฎหมาย

ข้อกำหนดในเทศบัญญัติที่ให้ประกาศโดยเปิดเผยที่สำนักงานเทศบาล 7 วัน เป็นเพียงวิธีการให้พนักงานเจ้าหน้าที่กระทำ ไม่ใช่บทบังคับอันเป็นองค์ประกอบความผิด ดังนั้นฟ้องที่บรรยายรายละเอียดพอให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี ย่อมชอบด้วย ป.วิ.อ. มาตรา 158 แล้ว

คำวินิจฉัย

พิพากษากลับว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง ให้ลงโทษปรับ และห้ามจำเลยใช้สถานที่นั้นเป็นตลาดต่อไป

ข้อเท็จจริงสำคัญ

โจทก์ฟ้องว่าจำเลยจัดตั้งตลาดเอกชนโดยไม่ได้รับใบอนุญาต ตาม พ.ร.บ.สาธารณสุข พ.ศ. 2484 และเทศบัญญัติ จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ยกฟ้องเพราะฟ้องไม่ปรากฏว่ามีการประกาศเทศบัญญัติโดยเปิดเผย 7 วัน ศาลฎีกาพิพากษากลับว่าฟ้องสมบูรณ์และลงโทษจำเลย

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 605/2506อัยการจังหวัดยะลาโจทก์นายธงไชย รัฐกิจวิจารณ์ ณ นครจำเลย ป.วิ.อ. ม. 158 (5), ม. 172 พ.ร.บ.สาธารณสุข พ.ศ.2484 ม. 45, ม. 46, ม. 77 เทศบัญญัติ เรื่องการจัดตั้งตลาดเอกชน การบรรยายฟ้องว่า อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 46 แห่งพระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ.2484 เทศบาลได้ตราเทศบัญญัติเรื่องการจัดตั้งตลาดเอกชน พ.ศ.2485 ไว้ ตามสำเนาท้ายฟ้องและหาว่าจำเลยจัดตั้งตลาดเอกชนในเขตเทศบาลนั้นโดยมิได้รับใบอนุญาตดังนี้ แม้จะไม่ได้บรรยายว่ามีการประกาศเทศบัญญัตินี้โดยเปิดเผยที่สำนักงานเทศบาล 7 วันแล้วดังที่กำหนดไว้ในเทศบัญญัติ ก็ถือว่าเป็นฟ้องที่สมบูรณ์แล้วโจทก์ฟ้องว่า อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 46 แห่งพระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ. 2484 เทศบัญญัติเมืองยะลาได้ตราเทศบัญญัติเรื่องการจัดตั้งตลาดเอกชน พ.ศ. 2485 ไว้ตามสำเนาท้ายฟ้อง จำเลยเป็นเจ้าของและเคยได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นให้ตั้งตลาดเอกชนชื่อ "ตลาดรัฐกิจ"ใบอนุญาตครั้งสุดท้ายสิ้นอายุเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2503 ในปี พ.ศ. 2504 จำเลยได้ยื่นคำร้องขอรับใบอนุญาตตั้งตลาดเอกชนต่อนายกเทศมนตรีเมืองยะลาซึ่งเป็นเจ้าพนักงานท้องถิ่นแล้ว แต่เนื่องจากการตั้งตลาดของจำเลยมิได้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามเทศบัญญัติดังกล่าว นายกเทศมนตรีสั่งให้แก้ไขจำเลยก็ไม่ปฏิบัติตาม เจ้าพนักงานท้องถิ่นจึงมิได้ออกใบอนุญาตให้แล้วระหว่าง 1 มกราคม ถึง 13 สิงหาคม 2504 จำเลยยังคงตั้งตลาดตามเดิมโดยมิได้รับใบอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น เป็นการฝ่าฝืนกฎหมาย ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ. 2484มาตรา 45, 46, 77 เทศบัญญัติของเทศบาลเมืองยะลาเรื่องจัดตั้งตลาดเอกชน พ.ศ. 2485 ข้อ 5, 35 และให้ห้ามจำเลยใช้สถานที่นั้นเป็นตลาดต่อไปจำเลยให้ก