ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 397/2501
ประเด็นกฎหมาย
การพิจารณาสิทธิในการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเมื่อมีผู้คัดค้านว่าเครื่องหมายคล้ายกัน
หลักกฎหมาย
หากโจทก์เป็นผู้ประดิษฐ์เครื่องหมายขึ้นใช้มาก่อน โจทก์ย่อมมีสิทธิที่จะได้รับจดทะเบียนดีกว่า
คำวินิจฉัย
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปเพื่อวินิจฉัยว่าใครมีสิทธิได้รับจดทะเบียนก่อน
ข้อเท็จจริงสำคัญ
โจทก์ยื่นขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าสินค้าน้ำมันใส่ผม จำเลยร่วมคัดค้านว่าเครื่องหมายของโจทก์เลียนแบบของตนที่จดทะเบียนไว้แล้ว จำเลยที่ 2 วินิจฉัยว่าเครื่องหมายคล้ายกันทำให้สับสน สั่งให้โจทก์เปลี่ยนแปลง โจทก์ฟ้องขอให้ศาลแสดงว่าคำวินิจฉัยเป็นโมฆะและให้รับจดทะเบียน ศาลชั้นต้นงดสืบพยานและยกฟ้อง ศาลอุทธร
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง
เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 397/2501นางสิน ทองเปลี่ยนโจทก์กรมทะเบียนการค้า โดยหลวงศรีปรีชา ธรรมปาฐก อธิบดี ที่ 1, ขุนประสิทธิวิทยกร ที่ 2จำเลยจำเลยร่วมจำเลยนายเท้าเกน แซ่หยุ่งจำเลย ป.วิ.พ. ม. 183 พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2474 ฟ้องโจทก์ขอให้ศาลบังคับกรมทะเบียนการค้าจำเลยให้รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์ อ้างว่าโจทก์มีสิทธิและสมควรที่จะได้รับการพิจารณาจดทะเบียนก่อน ผู้มีชื่อซึ่งร้องคัดค้านการร้องขอจดทะเบียนของโจทก์เข้าเป็นจำเลยร่วมสู้คดีด้วยดั่งนี้ ประเด็นที่ศาลจะต้องวินิจฉัยมีว่าใครมีสิทธิที่จะได้รับจดทะเบียนก่อน ศาลจะงดสืบพยานโจทก์จำเลยแล้วยกฟ้องของโจทก์โดยอาศัยเหตุแต่เพียงว่าเครื่องหมายการค้าที่โจทก์ขอจดทะเบียนมีลักษณะเหมือนและคล้ายกับของผู้มีชื่อที่ร้องคัดค้านนั้นหาชอบไม่หากศาลพึงดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปตามประเด็นนั้นโจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองมีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมายดำเนินการรับและไม่รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า โจทก์ยื่นขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าสินค้าจำพวกน้ำมันใส่ผมของโจทก์ ต่อมานายเท้าเกนร้องคัดค้านไม่ให้รับจดทะเบียนอ้างว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์เลียนแบบเครื่องหมายการค้าของตนที่จดทะเบียนไว้แล้วในจำพวกสินค้าประเภทเดียวกันจำเลยที่ 2 วินิจฉัยว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์มีลักษณะคล้ายกับเครื่องหมายการค้าของนายเท้าเกนทำให้เกิดการสับสนหลงผิด จึงสั่งให้โจทก์เปลี่ยนแปลงลักษณะรูปเครื่องหมายเสียใหม่ โจทก์เห็นว่าเครื่องหมายของโจทก์กับของนายเท้าเกนเป็นคนละอย่างไม่เหมือนกัน ขอให้ศาลแสดงว่าคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 2 เป็นโมฆะ และให้จำเลยที่ 1, 2 ร่วมกันดำเนินการรับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่าไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์นายเท้าเกน