ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1212/2501นายจำรัส หลวงเมืองโจทก์นายสมพร มีสิงขรจำเลย ป.วิ.พ. จำเลยขาดนัดให้การ ไม่มีสิทธิสืบพยาน แต่อ้างตนเองและถามค้านพยานโจทก์ได้ จำเลยถามค้าน พยานโจทก์คนหนึ่งรับว่าโจทก์เช่าที่จากจำเลยตามสัญญาเช่า ศาลวินิจฉัยข้อความในสัญญาเช่านั้นได้โจทก์ฟ้องว่า เมื่อ พ.ศ. 2496 โจทก์เข้าถางที่รกร้างว่างเปล่าเพื่อทำประโยชน์ในที่ดินเนื้อที่ประมาณ 46 ไร่ มีเขตติดต่อตามที่ระบุในฟ้อง อยู่ตำบลหนองปรือ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรีเมื่อถางเตียนแล้วโจทก์ได้ปลูกพืชผล ครอบครองมาจนทุกวันนี้ ทั้งโจทก์ได้แจ้งการครอบครองไว้ตามกฎหมายแล้ว เมื่อเดือนกรกฎาคม 2498 จนถึงวันฟ้อง จำเลยไม่มีอำนาจโดยชอบด้วยกฎหมาย บังอาจบุกรุกเข้าไปแย่งการครอบครองหลายครั้งหลายหนตลอดทั้งแปลง และขุดถอนฟัน ทำลายพืชผลต่าง ๆ ของโจทก์เสียหายรวมราคาประมาณ 3,000 บาทโจทก์ว่ากล่าวจำเลยไม่เชื่อฟัง เนื่องจากการรบกวนสิทธิของจำเลยดังกล่าว ทำให้โจทก์ไม่สามารถครอบครองทำประโยชน์ในที่ดินของโจทก์ได้ ต้องขาดประโยชน์ซึ่งเมื่อหักค่าใช้จ่ายต่าง ๆ แล้วจะเหลือประโยชน์ที่ควรได้สุทธิปีละ 2,000 บาท จึงขอให้บังคับจำเลยและบริวารออกไปจากที่ดินของโจทก์และห้ามมิให้เกี่ยวข้องต่อไป ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายในการที่ทำลายพืชผลของโจทก์ 3,000 บาท และชดใช้ค่าเสียหายในการที่โจทก์มิได้ทำประโยชน์ในที่ดินปีละ 2,000 บาท และต่อไปทุกปีจนกว่าจำเลยจะออกจากที่ดินของโจทก์ และโจทก์ตีราคาที่ดินของโจทก์ 5,000 บาทจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ แต่ภายหลังที่ศาลสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การแล้วได้ 7 วัน จำเลยได้ยื่นคำร้องต่อศาลขอยื่นคำให้การสู้คดีโดยอ้างว่าไม่เจตนาที่จะขาดนัดเพราะได้อพยพไปเสียที่บ้านเดิมตำบลเจ้าเจ็ด จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เพ