ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1248/2501นายเทียน แก้วพรมโจทก์นายบู๊ยิ้ว แซ่โกจำเลย ป.วิ.พ. ท้ากันให้พนักงานป่าไม้ชี้ที่พิพาท ถ้าเป็นป่าสงวน โจทก์ยอมแพ้ถ้าไม่เป็นป่าสงวน จำเลยยอมแพ้ ทางราชการแจ้งว่าการสงวนป่ารายนี้ทางราชการสั่งระงับแล้ว ดังนี้จำเลยต้องแพ้ ศาลพิพากษาขับไล่จำเลยคดีนี้พิพาทกันเรื่องที่ดิน ตำบลท่าไม้รวก อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี เนื้อที่รวม 10 ไร่ ซึ่งโจทก์อ้างว่าเป็นของโจทก์ ได้ให้จำเลยเช่าไปทำไร่เมื่อ พ.ศ. 2496 เมื่อเดือนพฤษภาคม 2499 จำเลยได้บอกเลิกสัญญากับโจทก์และไม่ชำระค่าเช่า แล้วโจทก์ก็เข้าทำที่รายนี้โดยตัดฟันต้นฝ้ายอันไม่มีประโยชน์ จำเลยกลับไปร้องต่อเจ้าพนักงานหาว่าโจทก์ทำให้ทรัพย์ของจำเลยเสียหาย เพราะเป็นที่ของจำเลย ดังนี้โจทก์จึงต้องฟ้องขอให้ศาลแสดงว่าที่ดินรายนี้เป็นของโจทก์ขับไล่จำเลย และบริวารออกไปจำเลยแก้ว่า ที่บริเวณนี้ประมาณ 1,000 ไร่ กรมป่าไม้สงวนไว้เพื่อทำสวนป่าเพาะพันธุ์ไม้ เมื่อ พ.ศ. 2491 พนักงานป่าไม้ได้ชักชวนราษฎรให้เข้าไปก่อสร้าง โดยยอมให้ปลูกพันธุ์ไม้ล้มลุกทำกินไปจนกว่าพันธุ์ไม้ที่เจ้าพนักงานปลูกจะโต จำเลยและราษฎรอื่นราว60 ครัวได้เข้าทำตามคำชักชวนโดยเฉพาะจำเลยเป็นเนื้อที่ 10 ไร่เศษการที่จำเลยต้องเสียเงิน 150 บาท และลงชื่อในสัญญาเช่าให้โจทก์เพราะถูกโจทก์หลอกลวง จึงขอให้ยกฟ้องฐานพิจารณา ศาลชั้นต้นกะประเด็นให้โจทก์นำสืบก่อน ถึงวันนัดสืบพยานโจทก์จำเลยตกลงกันขอให้ศาลทำแผนที่วิวาท โดยให้เจ้าพนักงานป่าไม้จังหวัดเพชรบุรี หรือเจ้าพนักงานป่าไม้อำเภอท่ายางไปชี้ด้วยว่าที่รายวิวาทที่โจทก์จำเลยนำชี้นี้เป็นที่ป่าสงวนหรือมิใช่โดยโจทก์จำเลยท้ากันว่า ถ้าเจ้าพนักงานป่าไม้จังหวัดเพชรบุรีหรือเจ้าพนักงานป่าไม้อำเภอท่ายางยืนยันว่าที่วิว