ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 497/2499นายชุนหลี แซ่ตั้ง ในฐานะส่วนตัวและบิดาผู้แทนโดยชอบธรรมเด็กหญิงหมวยเล็ก แซ่ตั้ง บุตรผู้เยาว์โจทก์นายใช้ แซ่โง้ว ที่ 1 นายกิมฮะ แซ่เอียว ที่ 2จำเลย ป.วิ.พ. ป.พ.พ. ฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนฐานละเมิดนั้น เมื่อได้กล่าวบรรยายในฟ้องว่า ต้องเสียหายอะไรบ้าง และประมาณค่าเสียหายรวมกันมาเป็นเงินจำนวนหนึ่งก็ย่อมเป็นฟ้องที่สมบูรณ์ตามมาตรา 172 วรรค 2 แล้วไม่จำต้องกล่าวถึงว่าเสียหายเป็นค่าอะไรเท่าใด เพราะเป็นรายละเอียด ซึ่งจะต้องนำสืบกันในเวลาพิจารณาจำเลยฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ลงวันที่ 14 เดือนตุลาคมพุทธศักราช 2498คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 เป็นลูกจ้างขับรถยนต์บรรทุกและรับส่งคนโดยสารของจำเลยที่ 1 เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2497 จำเลยที่ 2 ได้ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 1 ไปในทางการที่จ้าง แต่ได้ทำการโดยประมาทเลินเล่อ เป็นเหตุให้รถนั้นทับเด็กหญิงหมวยเล็กแซ่ตั้ง บาดเจ็บสาหัสพิการตลอดชีวิต ขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายและค่าสินไหมทดแทนรวมเป็นเงิน 40,000 บาทจำเลยยื่นคำให้การต่อสู้คดีมีข้อความหลายประการ และในที่สุดตัดฟ้องว่าฟ้องของโจทก์เคลือบคลุมเพราะมิได้บรรยายว่าค่าเสียหายและค่าสินไหมนั้นคืออะไรบ้าง ทำให้จำเลยเสียเปรียบไม่อาจแก้คดีได้ถูกต้องต่อมาจำเลยยื่นคำร้องขอให้ศาลวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายเบื้องต้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 24 ในข้อที่ว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมหรือไม่ศาลชั้นต้นรับวินิจฉัยคำร้องของจำเลย แต่เห็นว่าฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม จึงให้ยกคำร้องของจำเลยจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องของโจทก์บรรยายไว้แล้วซึ่งค่าใช้จ่ายอันโจทก์ต้องเสียไปเพราะการละเมิดของจำเลย รวมทั้งค่าสินไหมทดแทนที่เด็กหญิงหมวยเล็กควรได้รับเพราะตก