ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 548/2499บริษัทโมเซน ห้างหุ้นส่วนสามัญจดทะเบียนเป็นนิติบุคคลโดยนายเอม.ซี บุกวัลลา หุ้นส่วนผู้จัดการโจทก์บริษัทเกตซ์บราเดอร์ จำกัดจำเลย ป.พ.พ. ตกลงจะซื้อขายตามคำพรรณนาครั้นส่งของมาถึงไม่ตรงตามคำพรรณนาผู้ซื้อไม่ยอมรับและให้ผู้ขายคืนกับให้ใช้ค่าเสียหายผู้ขายไม่ปฏิบัติสักอย่างเดียวและผู้ขายไม่ยอมรับของจากท่าศุลกากรผู้ซื้อเห็นว่าจะต้องเสียค่าโกดังมากขึ้นเรื่อย จึงรับของมา แล้วรีบขายไปด้วยความระมัดระวังตามสมควรโดยสุจริตดังนี้ ผู้ขายต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายแก่ผู้ซื้อโจทก์ฟ้องว่า โจทก์จำเลยตกลงจะซื้อขายผ้าต่อกัน โจทก์เป็นผู้จะซื้อ จำเลยเป็นผู้จะขาย ซื้อขายตามคำพรรณนา ข้อหนึ่งแห่งคำพรรณนามีว่า ผ้าที่จะซื้อขายหน้ากว้าง 43-46 นิ้ว เมื่อทำสัญญากันแล้วต่อมาโจทก์ได้รับผ้าหน้าแคบ 38-39 นิ้ว ผิดจากคำพรรณนาเป็นการที่จำเลยผิดสัญญา โจทก์ให้จำเลยคืนเงินค่าผ้า พร้อมทั้งให้จ่ายค่าเสียหาย จำเลยไม่ปฏิบัติสักอย่าง ฉะนั้นเพื่อบรรเทาความเสียหายโจทก์จึงรับผ้าจากโรงภาษีสิ้นค่าใช้จ่าย 24,805 บาท 84 สตางค์ แล้วโจทก์เอาผ้าออกขายได้เงินเพียง 11,699 บาท 90 สตางค์เงินจึงขาดไป 13,106 บาท 84 สตางค์อนึ่ง ถ้าไม่มีการผิดสัญญา โจทก์ยังจะได้กำไร 2,000 บาท เพราะฉะนั้นยอดเงินสองจำนวนนี้จึงเป็นค่าเสียหาย ซึ่งโจทก์ฟ้องเรียกจำเลยให้การมีข้อความหลายประการ แต่ที่ควรกล่าวในชั้นฎีกามีข้อเดียวคือจำเลยให้การว่า เมื่อผ้าขนาด 38-39 นิ้ว ส่งมาแล้วโจทก์ตกลงยอมรับซื้อจึงไม่มีสิทธิฟ้องเรียกค่าเสียหายศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่า จำเลยผิดสัญญาและโจทก์ต้องเสียหายจริง ดังที่แจ้งในฟ้อง พิพากษาให้จำเลยชำระเงินสองจำนวนแก่โจทก์ จำนวนหนึ่งเงิน 13,106 บาท 84 สตางค์ กับดอกเบี้ยอีกจำ