ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 784/2499อัยการจังหวัดพิจิตรโจทก์น.ส.ปราณี ธรรมรัตน์จำเลย พ.ร.บ.ภาษีเครื่องดื่ม พ.ศ.2409 กฎหมายลักษณะอาญา ม. 11, ม. 43กฎหมายอาญา มาตรา 43 ถือว่าบุคคลใดกระทำการใดลงโดยเจตนาจึงจะเอาโทษหากกระทำโดยมิได้เจตนาแล้วก็บัญญัติไม่เอาโทษและหลักกฎหมาย ในข้อนี้ใช้ครอบมาถึงพระราชบัญญัติภาษีเครื่องดื่มพ.ศ. 2495ด้วยตามที่บัญญัติไว้ใน มาตรา11 แห่ง กฎหมายอาญาดังนั้นการที่จำเลยเป็นเจ้าของโรงงานน้ำอัดลมและปรากฏว่าขวดน้ำโซดาได้ปิดแสตมป์ปลอมออกไปจากโรงงานของจำเลยก็ดีหากยังมีทางสงสัยว่าจำเลยอาจได้แสตมป์นี้มาโดยสุจริตไม่รู้ว่าเป็นของปลอมแล้วจำเลยก็ไม่มีความผิดฐานมีและใช้แสตมป์เครื่องดื่มปลอมโจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยมีและใช้แสตมป์เครื่องดื่มปลอม ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญา มาตรา 216 และพระราชบัญญัติภาษีเครื่องดื่ม พ.ศ. 2495 มาตรา 10, 16 ริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธฟ้องของโจทก์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าจำเลยมีความผิดตามกฎหมายอาญา มาตรา 216 ประกอบด้วยมาตรา 214และพระราชบัญญัติภาษีเครื่องดื่ม พ.ศ. 2495 มาตรา 16 ให้จำคุกไว้ 3 เดือน ปรับ 200 บาท ให้รอการลงโทษจำคุกไว้ตามมาตรา 41 ที่แก้ไขแล้ว มีกำหนด 5 ปี แสตมป์ของกลางริบจำเลยฎีกาศาลฎีกาได้พิเคราะห์พยานหลักฐานและเหตุผลตลอดแล้วเห็นว่าข้อเท็จจริงที่จะชี้ขาดมีว่าแสตมป์ปลอมที่ปิดปากขวดโซดาเหล่านั้นมาจากไหน ใครเป็นผู้ปิด และรู้หรือไม่ว่าเป็นแสตมป์ปลอม ซึ่งข้อเหล่านี้โจทก์ไม่มีพยานหลักฐาน นอกจากอ้างการใช้ความสันนิษฐานทุก ๆ ข้อให้เป็นโทษแก่ฝ่ายจำเลยอันอาจผิดพลาดได้ ในเรื่องที่จะรู้ว่าแสตมป์ปลอมหรือไม่เพียงข้อนี้นายจำลองกุลพิศาล นายตรวจสรรพสามิตจังหวัดพยานโจทก์เบิกความว่าแ