ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 844/2499นายทุ่ม ปลอดปลองโจทก์นายคง วิมลเมืองจำเลย ป.วิ.อ. ศาลไม่อนุญาตให้โจทก์แก้ฟ้องเพราะไม่แสดงเหตุอันควร แต่ในวันเดียวกันนั้นเอง โจทก์ได้ยื่นคำร้องขอแก้ฟ้องอีกโดยอ้างเหตุอันควรแม้จะยื่นภายหลังที่สืบพยานโจทก์เสร็จแล้ว เมื่อจำเลยมิได้หลงผิดข้อต่อสู้คดี ก็มีเหตุสมควรที่ศาลจะอนุญาตให้โจทก์แก้ฟ้องได้โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 2496 เวลากลางวัน จำเลยได้ทำหนังสือสัญญากู้เงินของโจทก์ไป 1,143 บาท โดยนำที่นาซึ่งตั้งอยู่หมู่ที่ 5 ตำบลเขากอบ อำเภอห้วยยอด จังหวัดตรัง มาวางเป็นประกันโดยใช้อุบายหลอกลวง อันประกอบด้วยความเท็จว่า ที่นานั้นเป็นของจำเลย โจทก์หลงเชื่อจึงให้จำเลยกู้และส่งเงิน 1,143 บาทให้จำเลยไปต่อมาโจทก์ทราบความจริงว่าที่นานั้นไม่ใช่เป็นของจำเลยเหตุเกิดที่ตำบลเขากอบ อำเภอห้วยยอด จังหวัดตรัง ขอให้ลงโทษศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูล จึงสั่งประทับฟ้องหมายเรียกจำเลยแก้คดีจำเลยให้การว่า ได้ยืมเงินของโจทก์จริง ที่นาที่นำมาประกันเงินกู้ไม่ใช่เป็นของจำเลย ได้บอกให้โจทก์ทราบในวันทำสัญญากู้แล้วเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2498 ซึ่งเป็นวันนัดสืบพยานโจทก์โจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ฟ้องว่า ตามคำฟ้องที่ว่า เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 2496 เวลากลางวันจำเลยกู้เงินโจทก์นั้นยังคลาดเคลื่อนอยู่ โจทก์ขอแก้เป็นวันที่ 6 กรกฎาคม 2496 เวลากลางวัน จำเลยได้กู้เงินโจทก์ไปศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า "ตามคำร้องของโจทก์ไม่ปรากฏเหตุอันควรจึงอนุญาตให้โจทก์แก้ฟ้องไม่ได้ ให้ยกคำร้อง" ในคำร้องมีหมายเหตุว่าข้าพเจ้ารอฟังคำสั่งอยู่ ถ้าไม่รอให้ถือว่าทราบแล้ว ลงชื่อทนายโจทก์ผู้ร้องศาลชั้นต้นสืบพยานโจทก์ได้ 3 ปาก โจทก์แถลงว่า ขอสืบพยานเพียงเท่านี้ และโจทก์ติดใจอ้างเอก