ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1260/2499นางลิ้นจี่ ชยากรโจทก์นายเหลือ นุชนารถจำเลย ป.วิ.พ. โจทก์มาถึงศาลเมื่อศาลสืบตัวจำเลยเป็นพยานเสร็จแล้วเป็นแต่อ่านคำให้การนั้นให้พยานฟังจวนจะจบคำให้การนั้นโจทก์จึงมาถึงห้องพิจารณาซึ่งศาลได้มีคำสั่งแสดงว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณาแล้ว แล้วโจทก์ก็หายไปอีก ฝ่ายจำเลยคงขอสืบพยานตัวจำเลยปากเดียว เช่นนี้ต้องฟังว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณาคดีนี้เดิมโจทก์จำเลยพิพาทกันเรื่องที่นาประมาณ 60 ไร่ ต่างอ้างว่าตนเป็นเจ้าของ ในระหว่างพิจารณา โจทก์ร้องขอให้ศาลห้ามจำเลยไม่ให้เข้าทำนา ในที่สุดคู่ความตกลงกันต่อศาล ให้ประมูลค่าเช่านาในระหว่างเป็นความกัน ฝ่ายใดให้ค่าเช่าสูงได้ทำนาและให้นำเงินหรือหลักประกันมาวางศาลภายใน 1 เดือน สำหรับปีพ.ศ. 2494 โจทก์เป็นผู้ประมูลได้เป็นเงิน 5,100 บาท โจทก์ได้วางเงินเสร็จแล้ว ปี พ.ศ. 2495 ศาลสั่งให้โจทก์เป็นฝ่ายประมูลได้เท่าราคาประมูล พ.ศ. 2494 และโจทก์ได้ทำสัญญาประกันไว้ต่อศาลว่า โจทก์จะนำเงิน 5,100 บาท มาส่งศาลหลังจากเสร็จการเก็บเกี่ยวแล้ว สำหรับปี 2496 โจทก์เป็นผู้ประมูลได้เป็นเงิน16,200 บาท และศาลได้อนุญาตให้โจทก์นำโฉนดมาวางเป็นประกันแทนการวางเงิน โดยโจทก์ได้ทำสัญญาไว้ต่อศาลว่า จะนำเงินมาวางศาลทำนองเดียวกับปีก่อนส่วนข้อพิพาทคดีถึงที่สุดชั้นศาลอุทธรณ์ พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ต่อมาวันที่ 18 มีนาคม 2497 จำเลยยื่นคำร้องต่อศาลขอให้บังคับโจทก์นำเงินค่าเช่านาสำหรับปี 2495 และ 2496 มาวางศาลศาลชั้นต้นออกคำบังคับให้โจทก์นำเงินค่าเช่านา 2 ปี มาวางศาลภายใน 1 เดือนวันที่ 27 เมษายน 2497 โจทก์ยื่นคำแถลงต่อศาลว่า โจทก์ได้ทราบคำบังคับของศาลแล้ว เงินค่าเช่านาสำหรับปี พ.ศ. 2495 โจทก์ได้นำมาวางศาลนานแล้ว ส่วนค่าเช่านาปี พ.ศ. 2496 เป็นเงิน