ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1472/2499นายเจริญ จรูญพันธ์ ผู้รับมอบอำนาจจากนางส้มจีนโจทก์พูลพิพัฒน์โจทก์จ่านายสิบตำรวจวีระ ทัศมาลีจำเลย ป.พ.พ. เพียงแต่ชายคาเรือนยื่นเกินจากแนวเขตที่ดินของตนเข้าไปในที่ดินของผู้อื่น หาทำให้ที่ดินใต้ชายคาเป็นสิทธิแก่เจ้าของเรือนในทางครอบครองไม่คดีเรื่องนี้โจทก์ฟ้องกล่าวความว่า เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2493 โจทก์ได้ซื้อที่ดิน 1 แปลง จากนายบุญช่วย เนื้อที่ 42 งาน โดยจดทะเบียนการซื้อขายตามกฎหมาย และได้ครอบครองเป็นเจ้าของตลอดมา ครั้นเมื่อเดือนกันยายน 2496 จำเลยบังอาจถอนรั้วหลักเขตแดนของโจทก์แล้วก่อสิ่งปลูกสร้างถาวรรุกล้ำเข้าไปในที่ดินของโจทก์กว้าง 1 ศอกเศษ ยาว 3 วาเศษ จึงขอให้ขับจำเลยและบริวารออกจากที่ดินรายพิพาทและให้รื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปเสียด้วยจำเลยต่อสู้ว่าที่พิพาทเป็นที่ดินของจำเลย โดยซื้อมาจากนายบุญช่วย เมื่อวันที่ 2 มีนาคม 2494 โจทก์เอาไม้ไปปักในที่ดินของจำเลย จำเลยได้บอกกล่าวโจทก์ให้ทราบแล้ว จำเลยกระทำในที่ดินของจำเลยเอง หาได้บุกรุกที่ของโจทก์ไม่จำเลยร้องขอให้เรียกนายบุญช่วยผู้ขายมาเป็นจำเลยร่วมด้วยนายบุญช่วยจำเลยร่วมต่อสู้ว่าได้ขายที่ดินให้แก่โจทก์จำเลยมาหลายปีแล้ว โดยมิได้มีผู้ใดว่ากล่าวโต้แย้งในเรื่องเขตที่ดินกันประการใดเมื่อโจทก์จำเลยปลูกสร้างอันใดขึ้นใหม่รุกล้ำกันประการใดก็เป็นเรื่องของโจทก์จำเลยเอง ไม่เกี่ยวกับตัวนายบุญช่วยจำเลยร่วมอย่างใดศาลชั้นต้นทำการพิจารณาแล้ว เชื่อว่าโจทก์ได้ปลูกห้องแถวขึ้นใหม่ในที่ดินของโจทก์เองตั้งแต่ พ.ศ. 2494 แม้ชายคาห้องแถวของโจทก์จะล้ำเข้าไปในที่ดินของจำเลยประมาณ 1 ศอก ดังคำให้การของจำเลย แต่จำเลยก็มิได้ว่ากล่าวคัดค้านประการใดเกินกว่าเวลา 1 ปีแล้วจำเลยก็ขาดสิทธิครอบครองในที่ดินส่วน