ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับสถานที่เกิดเหตุในทางพิจารณาแตกต่างจากฟ้อง แต่เป็นข้อแตกต่างที่ไม่ใช่สาระสำคัญ และจำเลยมิได้หลงข้อต่อสู้ ศาลจะลงโทษจำเลยได้หรือไม่
ข้อแตกต่างระหว่างฟ้องกับทางพิจารณาที่ไม่ใช่สาระสำคัญ และจำเลยมิได้หลงข้อต่อสู้ ศาลไม่จำต้องยกฟ้องตามมาตรา 192 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา และสามารถลงโทษจำเลยได้
ศาลฎีกาพิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลย
โจทก์ฟ้องว่าเหตุเกิดในท้องที่อำเภอบ้านค่าย แต่จำเลยนำสืบว่าสวนของจำเลยอยู่ห่างที่เกิดเหตุราว 3 วา อยู่ในเขตอำเภอเมืองระยอง เขตอำเภอทั้งสองติดต่อกัน และจำเลยรู้ดีว่าสถานที่เกิดเหตุอยู่ที่ไหน
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 940/2507อัยการจังหวัดระยองโจทก์นายติ่ง สิทธิโชคจำเลย ป.วิ.อ. ม. 192, ม. 158 (5) พ.ร.บ.สุรา พ.ศ.2493 การที่โจทก์ฟ้องว่า เหตุเกิดในท้องที่อำเภอหนึ่ง แม้ศาลจะฟังข้อเท็จจริงดังที่จำเลยนำสืบว่าเหตุเกิดในท้องที่อีกอำเภอหนึ่งก็ตาม แต่เขตของสองอำเภอนั้นอยู่ใกล้ชิดติดต่อกัน และจำเลยก็รู้ดีอยู่แล้วว่าสถานที่เกิดเหตุนั้นอยู่ที่ใด เช่นนี้ ถือได้ว่าในข้อสถานที่เกิดเหตุนั้นทางพิจารณาไม่แตกต่างกับฟ้องในข้อสาระสำคัญ และจำเลยมิได้หลงข้อต่อสู้อย่างใด ศาลย่อมลงโทษจำเลยตามข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ความได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับจำเลยอื่นตามสำนวนคดีอื่นได้บังอาจสมคบร่วมกันทำสุราโดยมีภาชนะและเครื่องกลั่นทำสุราไว้ในครอบครองเพื่อทำสุราและมีสุราแช่ผิดกฎหมาย และสุรากลั่นไว้ในครอบครองโดยผิดกฎหมาย ขอให้ลงโทษจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติสุราพ.ศ. 2493 มาตรา 5, 30, 32 พระราชบัญญัติสุรา (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2497 มาตรา 4, 6 ให้ลงโทษจำเลยโดยปรับฐานทำสุราและมีภาชนะสำหรับทำสุรา 600 บาท ฐานมีน้ำสุรา 1,000 บาทจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า แม้จะฟังข้อเท็จจริงดังที่จำเลยนำสืบว่าสวนของจำเลยอยู่ห่างที่เกิดเหตุคือที่ต้มสุราราว 3 วา จะอยู่ในเขตอำเภอเมืองระยอง ไม่ได้อยู่ในเขตอำเภอบ้านค่ายดังที่โจทก์ฟ้องก็ย่อมเห็นได้ว่า เขตของอำเภอเมืองระยองกับอำเภอบ้านค่ายนั้นติดต่อกัน และสถานที่เกิดเหตุที่โจทก์กล่าวในฟ้องว่าอยู่ในเขตอำเภอบ้านค่ายก็อยู่ใกล้ชิดติดต่อกันกับเขตอำเภอเมืองระยองนั้นเองตามคำเบิกความของจำเลยเองก็แสดงอยู่ว่าจำเลยรู้ดีว่าสถานที่เกิดเหตุที่โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยสมคบต้มกลั่นสุรานั้นอยู่ที่ไหนฉะนั้น จำเลยหาได