ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4050/2545
ประเด็นกฎหมาย
การกระทำของจำเลยที่ 1 ในการจัดการจราจรและเรียกเก็บค่าจอดรถจากบุคคลภายนอกในศูนย์การค้า เป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ผู้ใช้ภารจำยอมหรือไม่ และการกระทำของโจ
หลักกฎหมาย
เจ้าของภารยทรัพย์มีอำนาจจัดการใช้สอยทรัพย์สินของตนได้ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1336 แม้ทรัพย์นั้นจะตกอยู่ในภารจำยอมก็ตาม แต่ต้องไม่ทำให้ประโยชน์แห่งภารจำยอมลดไปหรือเสื่อมความสะดวก ส่วนผู้มีสิทธิใช้ภารจำยอมต้องใช้เท่าที่จำเป็นตามสมควร มิใช่ใช้โดยไม่มีขีดจำกัด การเพิ่มภาระแก่ภารยทรัพย์โดยไม่ได้รับอนุญาตย่อมกระ
คำวินิจฉัย
การกระทำของจำเลยที่ 1 ไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์ทั้งยี่สิบห้า และไม่ทำให้ประโยชน์แห่งภารจำยอมลดไปหรือเสื่อมความสะดวก ส่วนการกระทำของโจทก์ทั้งยี่สิบห้าเป็นการเพิ่มภาระแก่ภารยทรัพย์ จำเลยที่ 1 มีสิทธิห้ามได้ พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
ข้อเท็จจริงสำคัญ
โจทก์เป็นเจ้าของอาคารพาณิชย์ในศูนย์การค้าที่จำเลยที่ 1 จัดสรรขาย ถนน 6 สายในศูนย์การค้าเป็นภารจำยอม จำเลยที่ 1 สร้างป้อมยามและเรียกเก็บค่าจอดรถจากบุคคลภายนอก แต่แจกสติกเกอร์ให้เจ้าของอาคารพาณิชย์ใช้เข้าออกฟรี โจทก์นำแผงเหล็กกั้นถนนและจอดรถบนทางเท้า
กฎหมายที่เกี่ยวข้อง
เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4050/2545ห้างหุ้นส่วนจำกัด เกียรติทุนทวีทัวร์ กับพวกโจทก์บริษัท สินพรชัย จำกัด กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 1336, ม. 1387, ม. 1388, ม. 1390 ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 286 ข้อ 30ถนนทั้ง 6 สาย ในศูนย์การค้าของจำเลยที่ 1 ไม่ใช่ทางสาธารณะยังคงเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 จึงมีอำนาจจัดการใช้สอยดำเนินการเกี่ยวกับถนนดังกล่าวได้ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1336 แม้ถนนทั้ง 6 สายจะเป็นภารจำยอมตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 286 ข้อ 30 วรรคหนึ่ง ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 286 ข้อ 30 วรรคหนึ่ง ที่กำหนดให้เป็นหน้าที่ของผู้จัดสรรที่ดินที่จะต้องบำรุงรักษาสาธารณูปโภคให้คงสภาพดังเช่นที่ได้จัดทำขึ้นตลอดไป มิได้หมายความว่าจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินจะหารายได้จากสาธารณูปโภคดังกล่าวเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษามิได้เพียงแต่ต้องไม่เป็นเหตุให้ประโยชน์แห่งภารจำยอมลดไปหรือเสื่อมความสะดวก ส่วนโจทก์ทั้งยี่สิบห้าผู้ใช้ภารจำยอมก็ต้องใช้เท่าที่จำเป็นตามสมควร มิใช่ใช้ได้โดยไม่มีขีดจำกัด จำเลยที่ 1 จัดสติกเกอร์ให้แก่ผู้อยู่อาศัยในศูนย์การค้าสำหรับติดรถยนต์และรถจักรยานยนต์ เพื่อนำรถเข้าไปจอดหรือเข้าออกในศูนย์การค้าได้ทุกทางตลอดเวลาโดยสะดวกและไม่ต้องเสียเงินค่าจอดรถ นับได้ว่าจำเลยที่ 1 ให้ใช้ภารจำยอมเพื่อประโยชน์แก่ที่ดินทุกแปลงในศูนย์การค้าเท่าที่จำเป็นตามสมควรแล้ว การที่โจทก์ทั้งยี่สิบห้าประสงค์ให้จำเลยที่ 1 ไม่เรียกเก็บเงินค่าจอดรถสำหรับรถทุกคันของโจทก์ทั้งยี่สิบห้าแม้จะมีรถจำนวนมากเท่าใดย่อมเป็นการใช้ประโยชน์แห่งภารจำยอมเกินสมควร การกระทำของจำเลยที่ 1 จึงไม่เป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์ทั้งยี่สิบห้า และไม่ทำให้การใช้ประโยชน์แห่งภา