ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4529/2545พนักงานอัยการจังหวัดลำปางโจทก์นาย ต่วน แต้มฉลาดจำเลย ป.อ. ม. 317วันเกิดเหตุครั้งแรก เด็กหญิง น. ผู้เสียหายไปที่บ้านนาย ต. ได้พบ ต. และจำเลย จำเลยบอกให้ น. ไปที่ห้องน้ำซึ่งอยู่บริเวณบ้าน ต. แล้วจำเลยตามเข้าไปกระทำชำเรา น. ครั้งที่สอง น. ขี่รถจักรยานไปหาเพื่อนผ่านบ้าน ต. พบจำเลยจำเลยบอกให้ น. ไปรอที่ห้องน้ำในวัดแล้วจำเลยตามไปกระทำชำเรา น. ครั้งที่สามน. ขี่รถจักรยานกลับบ้านพบจำเลยบริเวณสะพานข้ามคลอง จำเลยบอกให้ น. ไปรอที่ห้องน้ำบ้าน บ. แล้วจำเลยตามไปกระทำชำเรา น. ที่เกิดเหตุทุกแห่งอยู่ใกล้เคียงกันและเป็นสถานที่ที่ น. ผ่านไปมาอยู่ตามปกติเป็นประจำ แม้จำเลยจะเป็นผู้สั่งให้ น. ไปรอ ณ ที่เกิดเหตุแต่เมื่อจำเลยกระทำชำเราแล้วจำเลยก็ปล่อยให้กลับบ้านโดยไม่ได้หน่วงเหนี่ยวกักขัง หรือพาไปที่อื่นใดอีก แสดงให้เห็นว่า จำเลยมีเจตนามุ่งที่จะกระทำชำเรา น. อย่างเดียว การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดฐานพรากเด็กไปเพื่อการอนาจาร ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 317 วรรคสามโจทก์ฟ้องว่า เมื่อปลายเดือนกรกฎาคม 2542 เวลากลางวันจำเลยกระทำอนาจารแก่เด็กหญิงนิตยา กลิ่นชิด ผู้เสียหาย อายุ 13 ปีเศษ ด้วยการใช้มือโอบกอดโดยผู้เสียหายไม่ยินยอมและไม่สามารถขัดขืนได้ และประมาณปลายเดือนกรกฎาคมต้นเดือนสิงหาคมและวันที่ 20 สิงหาคม 2542 เวลากลางวัน จำเลยโดยปราศจากเหตุอันสมควรได้พรากผู้เสียหายไปเสียจากนายบัตร กลิ่นชิด บิดาผู้เสียหาย เพื่อการอนาจารและตามวันเวลาดังกล่าวแต่ละครั้งจำเลยได้กระทำชำเราผู้เสียหายซึ่งมิใช่ภริยาของตนโดยผู้เสียหายไม่ยินยอมและไม่สามารถขัดขืนได้ โดยจำเลยขู่เข็ญด้วยประการใด ๆ จนกระทั่งจำเลยสำเร็จความใคร่ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276,277,