ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3317/2540นาย ธนพันธ์ สิริภัทราวรรณโจทก์บริษัท เรือนเสวย จำกัด กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 173 วรรคสองคดีแรกโจทก์ฟ้องจำเลยที่ 1 ว่า จำเลยที่ 1 ผิดสัญญาโดยสั่งปิดกิจการภัตตาคารและสั่งห้ามมิให้โจทก์เข้าเกี่ยวข้องกับการเก็บรายได้จากภัตตาคารดังกล่าวโดยจำเลยที่ 1เป็นผู้เก็บรายได้เองและไม่ยอมมอบเงินรายได้นั้นให้โจทก์ทั้ง ๆ ที่สัญญาระบุว่าให้โจทก์มีหน้าที่รับผิดชอบในการเก็บรายได้นั้นทั้งหมด ขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ส่งมอบการเก็บรายได้จากการประกอบกิจการภัตตาคารดังกล่าวให้โจทก์เข้าไปเป็นผู้เก็บรายได้นั้นต่อไปและใช้ค่าเสียหายอันเป็นรายได้จากการประกอบกิจการนั้นที่จำเลยที่ 1 เก็บไว้คืนให้โจทก์คดีอยู่ในระหว่างพิจารณา โจทก์มาฟ้องจำเลยทั้งสองเป็นคดีนี้อีกโดยเรียกเอาค่าหลักประกันสัญญาค่าตกแต่งสถานที่ ค่าวัสดุอุปกรณ์ และค่าวัตถุดิบคงเหลืออันเป็นทรัพย์สินของโจทก์คืนทั้งนี้ก็เพื่อกลับคืนสู่ฐานะเดิมเสมือนหนึ่งเลิกสัญญาแล้ว มิใช่เป็นการเรียกให้จำเลยที่ 1 ปฏิบัติตามสัญญาอย่างคดีแรก จึงเป็นคนละเรื่องกัน อีกทั้งในคดีแรกจำเลยที่ 2 มิได้ถูกฟ้องเป็นจำเลยด้วย ดังนั้นการที่โจทก์ฟ้องคดีนี้จึงไม่เป็นฟ้องซ้อนกับคดีแรก ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 173(1)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้เข้าประมูลเพื่อให้ได้สิทธิในการประกอบกิจการภัตตาคารและเช่าสถานที่ประกอบกิจการจากการท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย โดยโจทก์ได้ใช้ชื่อบริษัทจำเลยที่ 1 เข้าประมูลและได้รับเลือกให้เป็นผู้ชนะการประมูล โจทก์จึงได้เข้าทำสัญญาอนุญาตให้ประกอบกิจการและเช่าสถานที่เพื่อประกอบกิจการ ณ อาคารผู้โดยสารภายในประเทศ กับการท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย มีกำหนดเวลา 5 ปี โดยทำในนามของจำเลยที่ 1 และโจทก์เป็นผู้นำหล