ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 527/2498นายปาน โถปริกโจทก์นายสวัสดิ์ ใยบัวเทศจำเลย ป.พ.พ. ผู้รับจ้างทำงานสำเร็จบางส่วนแต่ผู้ว่าจ้างก็ยอมรับเอาศาลอาจให้ผู้ว่าจ้างใช้ค่าจ้างให้เพียงบางส่วนได้ได้ความว่า จำเลยเคยจ้างโจทก์กับนายยาทำไม้ออกจากป่า ซึ่งต้องใช้ช้างเป็นเครื่องมืองัดลาก ช้างที่ใช้นั้น บางตัวเป็นของผู้รับจ้างแต่มีจำนวนไม่พอแก่การงาน ผู้จ้างต้องออกทุนซื้อช้างเพิ่มเติมให้อีกโดยมีเงื่อนไขว่า เมื่องานเสร็จแล้ว จะโอนช้างในราคาทุนหรือตามราคาที่ตกลงกันให้แก่ผู้รับจ้างโดยคิดหักกับเงินค่าจ้าง การงานที่ผู้รับจ้างกระทำมักแบ่งเป็น 3 ระยะ และคิดอัตราค่าจ้างตามระยะงานกันเป็นหน่วยพิกัดตามระยะนั้น ๆ สำหรับไม้ขนาดใหญ่ถัวโต 9 กำ ยาว 4 วา คิดพิกัดละ 6 บาท ระยะ 1 งานตัดฟันไม้ลงในป่า ค่าจ้าง 3 พิกัด ระยะ 2 งานชักลากออกรวมหมอนในป่าริมทางลากล้อ ค่าจ้าง 2 พิกัดระยะ 3 งานชักลากจากระยะ 2 ถึงริมน้ำตลอดจนคัดส่งลงน้ำค่าจ้าง10 พิกัดตามหนังสือสัญญาฉบับแรก ลง 19 มกราคม 2491 ทำไม้เกว้าที่ป่านครเดิฐ จังหวัดสวรรคโลก ให้เสร็จภายใน 2 ปี แบ่งเป็น 2 จำนวนจำนวนหนึ่ง 300 ท่อนรับทำทั้ง 3 ระยะ อีกจำนวนหนึ่ง 500 ท่อนรับจ้างทำเพียงระยะ 2 เท่านั้น โดยโจทก์ซื้อช้างมอบให้ผู้รับจ้าง 2 เชือก ชื่อทองใบ ราคา 7,500 บาท และดาวเรืองราคา 10,000 บาทไปทำงานหนังสือสัญญาฉบับที่ 2 ลง 7 พฤษภาคม 2492 ทำไม้เกว้าส่งให้จำเลยอีก 300 ท่อน ขนาดถัว 9 กำ ยาว 4 วา ค่าจ้าง 15 พิกัด(เท่ากับท่อนละ 90 บาท) ระบุขั้นงานว่า ลากส่งให้ที่บ้านคุ้งยางตำบลป่ากุ่มเกาะ อำเภอสวรรคโลก และคัดส่งให้ผู้จ้างด้วย จำเลยผู้จ้างได้ซื้อช้างชื่อบุญถึง หรือพลายเพ็ชร ราคา 15,050 บาทมอบให้โจทก์และนายยาไปทำงานอีกหนึ่งเชือกตามสัญญาฉบับแรก โจทก์อ้