ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 556/2498นายนาแรนซิงห์โจทก์นายยี่หมิ่น แซ่หว่องจำเลย ป.พ.พ. ป.วิ.พ. การที่ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ในคดีมโนสาเร่นั้นต่างกับการรับรองให้อุทธรณ์ในข้อเท็จจริงจึงถือว่าศาลชั้นต้นรับอุทธรณ์เป็นการรับรองให้อุทธรณ์ในข้อเท็จจริงด้วยไม่ได้ ฟ้องขับไล่จำเลยจากห้องเช่า เลข 638 ฑ ได้ความว่าจำเลยเช่าห้องเลข 638 ฑ1 ซึ่งจำเลยรับในรายงานพิจารณาว่า ห้องที่จำเลยเช่า คือห้องที่พิพาทกันปัญหาเรื่องนอกฟ้องจึงตกไปสัญญาเช่าห้อง ซึ่งมีกำหนดเวลาแน่นอนย่อมระงับลงตามสัญญาโดยไม่ต้องบอกเลิก.คดีเรื่องนี้ โจทก์ฟ้องกล่าวความว่าเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2493 จำเลยได้เช่าห้องหมายเลขที่ 638 ฑ. ของโจทก์ เป็นที่ประกอบการค้าขาย ค่าเช่าเดือนละ 50 บาท มีกำหนดเวลา 2 ปี ปรากฏตามสำเนาสัญญาเช่าหมายเลข 1 ท้ายฟ้อง เมื่อจะสิ้นระยะเวลาเช่าโจทก์ได้มอบอำนาจให้นายพยุง ตัญญะแสนสุขทนายของโจทก์ บอกเลิกสัญญาเช่าแก่จำเลยแล้ว และให้จำเลยกับบริวารออกจากห้องของโจทก์ภายใน 1 เดือน ปรากฏตามสำเนาหนังสือบอกกล่าวหมายเลข 3 ท้ายฟ้องพ้นกำหนดจำเลยไม่ยอมออก จึงขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากห้องรายพิพาทและให้จำเลยชำระค่าเช่าเดือนละ 50 บาท จนกว่าจะออกจากห้องด้วยจำเลยต่อสู้ว่า ไม่ได้เช่าห้องเลขที่ 638 ฑ.ตามฟ้อง โจทก์ไม่มีอำนาจบอกเลิกการเช่าก่อนสิ้นอายุสัญญาเช่า และจำเลยเช่าเพื่ออยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า อนึ่งเมื่อโจทก์บอกเลิกการเช่าแล้วก็ไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกันจะเรียกค่าเช่าต่อไปไม่ได้ศาลชั้นต้นทำการพิจารณาแล้ว ฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยได้เช่าห้องรายพิพาทของโจทก์เพื่อประกอบการค้า บัดนี้ครบกำหนดสัญญาเช่าและโจทก์ได้บอกเลิกการเช่าแล้วโดยชอบด้วยกฎหมาย จึงพิพากษาให้ขับไล่จำเล