ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 900/2498พนักงานอัยการจังหวัดแพร่โจทก์นายมี บุตรดาจำเลย กฎหมายลักษณะอาญา ใช้ปืนแก๊บสั้นทำเองลำกล้อง 8 อนุกระเบียด ยาว 11 นิ้ว ยิงเขาลำกล้องแตกกระสุนปืนถูกเขาที่ขาขวาหนังขาด 1 แห่งเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าคนโดยเจตนาคดีเรื่องนี้ โจทก์ฟ้องกล่าวความว่า เมื่อวันที่ 12 เมษายน 2497 เวลากลางคืน จำเลยบังอาจใช้ปืนแก๊บสั้นยิงนายผัด ปันดีถูกที่ร่างกาย โดยเจตนาจะฆ่าให้ตาย แต่มีเหตุอันพ้นวิสัยที่จำเลยจะป้องกันได้มาขัดขวางเสีย โดยปืนนั้นมีแรงระเบิดมากจนทำให้พานท้ายหักหลุดจากลำกล้อง เป็นเหตุให้กระสุนปืนที่จำเลยยิงไม่ถูกอวัยวะส่วนสำคัญ และจำเลยได้บังอาจมีปืนดังกล่าวไว้ในครอบครองโดยไม่มีทะเบียนเครื่องหมายและไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน เหตุเกิดที่ตำบลต้นหนุน อำเภอสอน จังหวัดแพร่ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249, 60, 70, 71 และพระราชบัญญัติอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7, 72จำเลยปฏิเสธว่าไม่ได้ยิงนายผัด คงรับว่ามีปืนไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตจริงเมื่อโจทก์สืบพยานไปบ้างแล้ว จำเลยกลับให้การรับสารภาพว่าได้ใช้ปืนยิงนายผัดจริงตามฟ้อง ไม่ขอต่อสู้คดีต่อไป ทางพิจารณาคดีจึงได้ความตามหลักฐานพยานโจทก์ ประกอบคำรับสารภาพของจำเลยดังกล่าว ฟังได้ว่าจำเลยกับนายบุญเป็นลูกจ้างทำสวนของนายทองหล่อรู้จักชอบพอกับนายผัด เมื่อวันที่ 12 เมษายน 2497 เวลาประมาณ 19.00 นาฬิกาเศษ นายผัดมาชวนนายบุญไปหาซื้อบุหรี่ที่ร้านนายตาลได้บุหรี่แล้วเดินกลับมาด้วยกัน และแวะเข้าไปในสวนของนายทองหล่อโดยนายผัดจะเข้าไปกินน้ำที่กระต๊อบเฝ้าสวนของนายบุญ กำลังเดินตามหลังนายบุญเข้าไปในสวนยังห่างกระต๊อบราว10 วา จำเลยแอบอยู่ข้างกอกล้วยห่างประมาณ 1 วาเศษ ได้ใช้ปืนแก๊บสั้นยิงนายผัด 1 นัด แล้ววิ่ง