การตีความมาตรา 7 วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด พ.ศ.2489 ว่าของกลางที่ศาลสั่งริบไม่อาจขายได้ต้องไม่อาจขายได้ทั้งหมดหร
ของกลางที่ศาลสั่งริบไม่อาจขายได้นั้น ต้องไม่อาจขายได้ทั้งหมด ถ้าของกลางขายได้บางส่วน การจ่ายเงินสินบนและรางวัลนำจับจึงต้องจ่ายจากราคาของกลาง จะจ่ายจากค่าปรับไม่ได้ เพราะขายของกลางได้บ้างแล้ว ส่วนอัตราการจ่ายเงินให้คิดคำนวณเอาจากราคาของกลางทั้งหมด
ของกลางที่ศาลสั่งริบไม่อาจขายได้ ต้องไม่อาจขายได้ทั้งหมด ถ้าขายได้บางส่วน การจ่ายสินบนและรางวัลนำจับต้องจ่ายจากราคาของกลาง ไม่ใช่จากค่าปรับ และอัตราการจ่ายให้คิดจากราคาของกลางทั้งหมด
คดีนี้เป็นฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 874/2504พนักงานอัยการจังหวัดสงขลาโจทก์นายสิบตำรวจโทพล กลิ่นเมือง นายกมล เลือดสะเดาผู้ร้องนายอำนวย สุวรรณรัตน์ ที่ 1จำเลยนางพร สุวรรณรัตน์ ที่ 2 นางเฮียะ หรือตุ๊ แซ่โง้ว ที่ 3จำเลยนางศรี แซ่จู ที่ 4จำเลย พ.ร.บ.ให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำผิด พ.ศ.2489 ความหมายของข้อความใน มาตรา 7 วรรคสอง แห่ง พระราชบัญญัติให้บำเหน็จในการปราบปรามผู้กระทำความผิด 2489 ที่ว่า ของกลางที่ศาลสั่งริบไม่อาจขายได้นั้น ต้องไม่อาจขายได้ทั้งหมด ถ้าของกลางขายได้บางส่วน การจ่ายเงินสินบนและรางวัลนำจับจึงต้องจ่ายจากราคาของกลางจะจ่ายจากค่าปรับไม่ได้ เพราะขายของกลางได้บ้างแล้ว ส่วนอัตราการจ่ายเงินให้คิดคำนวณเอาจากราคาของกลางทั้งหมด(เจริญ ฤทธิศาสตร์-สัญญา ธรรมศักดิ์-สอาด นาวีเจริญ)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1 พิมพ์คำพิพากษาปิดฉบับย่อ