ปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับการเรียกเก็บค่าภาคหลวงตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.2484 ว่าการกำหนดอัตราค่าภาคหลวงโดยรัฐมนตรีให้ใช้อัตราเดียวกันทั่วราชอาณาจักรเป
เมื่อพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.2484 ออกใช้บังคับ การเรียกเก็บค่าภาคหลวงเปลี่ยนมาเป็นการเรียกเก็บโดยอำนาจกฎหมายโดยตรง ดังนั้นเมื่อกฎหมายให้อำนาจรัฐมนตรีกำหนดอัตราค่าภาคหลวงเป็นท้องที่ได้ รัฐมนตรีจะกำหนดในคราวเดียวกันให้ใช้อัตรานั้นทั่วทุกท้องที่ในราชอาณาจักรก็ย่อมทำได้ ไม่เป็นการเกินอำนาจ
การที่รัฐมนตรีกำหนดอัตราค่าภาคหลวงให้ใช้อัตราเดียวกันทั่วทุกท้องที่ในราชอาณาจักร ไม่เป็นการเกินอำนาจ
เดิมการเรียกเก็บค่าภาคหลวงใช้วิธีกำหนดให้ผู้รับสัมปทานสัญญาไว้ในสัมปทาน แต่เมื่อมีพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ.2484 ออกใช้บังคับแล้วเปลี่ยนมาเป็นการเรียกเก็บโดยอำนาจกฎหมายโดยตรง และกฎหมายให้อำนาจรัฐมนตรีกำหนดอัตราค่าภาคหลวงเป็นท้องที่ได้
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1363/2504บริษัทบอร์เนียว จำกัดโจทก์กระทรวงเกษตร ที่ 1 กรมป่าไม้ ที่ 2จำเลย พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 เงินตามอัตราที่เรียกเก็บตามสัมปทานนั้น คือภาษีส่วยสาอากรซึ่งผู้รับสัมปทานจะต้องเสียแก่รัฐเพื่อตอบแทนการให้อนุญาตการเรียกเก็บค่าภาคหลวง แม้แต่เดิมมาจะใช้วิธีกำหนดให้ผู้รับสัมปทานสัญญาไว้ในสัมปทานก็ดี แต่เมื่อมีพระราชบัญญัติป่าไม้ออกใช้บังคับแล้วก็เปลี่ยนมาเป็นการเรียกเก็บโดยอำนาจกฎหมายโดยตรง ฉะนั้น เมื่อมีกฎหมายให้เรียกเก็บในอัตราใดอย่างใดแล้ว ก็จะต้องเป็นไปตามกฎหมายนั้นค่าภาคหลวงนั้น เมื่อกฎหมายให้อำนาจรัฐมนตรีกำหนดเป็นท้องที่ได้แล้ว รัฐมนตรีจะกำหนดในคราวเดียวกัน ให้ใช้อัตรานั้นทั่วทุกท้องที่ในราชอาณาจักรก็ย่อมทำได้ ไม่เป็นการเกินอำนาจแต่อย่างใด(ประมูล สุวรรณศร-โพยม เลขยานนท์-อรรถไพศาลศรุดี)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1 พิมพ์คำพิพากษาปิดฉบับย่อ