การตีความข้อสันนิษฐานตามบันทึกของเจ้าพนักงานศุลกากรว่าหมายถึงข้อเท็จจริงที่เจ้าพนักงานพบเห็นเองหรือรวมถึงข้อที่จำเลยรับต่อเจ้าพนักงาน
ข้อสันนิษฐานตามบันทึกตามพระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 12) พ.ศ.2497 หมายถึงข้อเท็จจริงที่เจ้าพนักงานพบเห็นเอง ไม่ใช่ข้อที่จำเลยรับต่อเจ้าพนักงานซึ่งบันทึกไว้ตามคำรับนั้น
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย
จำเลยซื้อของไว้จากคนเรือและรับต่อเจ้าพนักงาน เจ้าพนักงานบันทึกคำรับนั้นไว้
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1887/2518อัยการตราดโจทก์นายบุญชู หรือฮับ เผือกลิขิตจำเลย พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 บันทึกตาม พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 12) พ.ศ.2497 ซึ่งให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นความจริงตามข้อเท็จจริงในบันทึกนั้น หมายความถึงข้อเท็จจริงที่เจ้าพนักงานพบเห็นเอง ไม่ใช่ข้อที่จำเลยซื้อของไว้จากคนเรืออันเป็นข้อที่จำเลยรับต่อเจ้าพนักงานบันทึกไว้ตามคำรับนั้น(บัญญัติ สุชีวะ-เดช วุฒิสิงห์ชัย-ผสม จิตรชุ่ม)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1 พิมพ์คำพิพากษาปิดฉบับย่อ