ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2625/2546พนักงานอัยการ สำนักงานอัยการสูงสุดโจทก์บริษัท ลิตเติ้ลจิน จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 198 ทวิประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 198 ทวิ วรรคสาม (1) ที่กำหนดให้ศาลมีอำนาจงดสืบพยานและให้ส่งพยานเอกสารแทนนั้นเป็นเพียงเพื่อความสะดวกรวดเร็วในการพิจารณาคดีเท่านั้น เพราะแม้ว่าศาลจะสั่งให้สืบพยานต่อไปฝ่ายเดียวศาลก็อาจพิพากษาให้ไม่เต็มจำนวนเงินตามคำขอก็ได้ หากพยานเอกสารไม่เพียงพอซึ่งถือได้ว่าคดีไม่มีมูลในส่วนที่ไม่มีพยานหลักฐานมาแสดง ดังนั้น เมื่อศาลพิจารณาแล้วเห็นว่าโจทก์ไม่มีพยานเอกสารมาแสดงประกอบให้ศาลเห็นว่าคดีมีมูลจริง ศาลย่อมมีอำนาจใช้ดุลพินิจไม่พิพากษาให้จำนวนเงินในส่วนที่ไม่มีพยานเอกสารมาแสดงโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพนักงานอัยการตามพระราชบัญญัติพนักงานอัยการพ.ศ. 2498 ซึ่งได้รับแต่งตั้งจากคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภคให้เป็นเจ้าหน้าที่คุ้มครองผู้บริโภคมีอำนาจดำเนินคดีแก่ผู้ละเมิดสิทธิของผู้บริโภค จำเลยเป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดมีวัตถุประสงค์ประกอบธุรกิจปลูกสร้างบ้านและจัดสรรที่ดินเพื่อจำหน่ายโจทก์ได้รับคำร้องจากนางสาวทัศนีย์ ปลอดขำ กับพวก ผู้บริโภคว่าได้ทำสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างกับจำเลย ผู้บริโภคดังกล่าวได้ชำระเงินดาวน์ให้แก่จำเลยครบถ้วนแล้ว แต่จำเลยผิดสัญญาไม่ดำเนินการก่อสร้างบ้านตามที่สัญญาไว้ ขอให้บังคับจำเลยคืนเงินดาวน์จำนวน 128,000 บาท แก่นางสาวทัศนีย์ ปลอดขำ 173,000 บาทแก่นางพีรดา พิณสัมพันธ์ 240,000 บาท แก่นายมรรคหรือธาวิน พี. เซียวตง 109,000บาท แก่นางทัศนีย์ คุปตธรณี 227,500 บาท แก่นางประคอง อยู่ถมยา นายถนัด มีรัตน์นายธเนตร มีรัตน์ และนายอนนท์ มีรัตน์ 85,000 บาท แก่นางสาลินี สุนทรวิภาต308,350 บาท