ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 223/2540พนักงานอัยการจังหวัดสมุทรปราการโจทก์นาย วิเชียรหรือเหน่ง เกตุลอยจำเลย ป.อ. ม. 69 ป.วิ.อ. ม. 195, ม. 225จำเลยลงจากรถจักรยานยนต์ไปยืนพูดจาเพื่อปรับความเข้าใจกับผู้ตายซึ่งมีอาการมึนเมาสุราแต่ไม่สำเร็จและผู้ตายได้ใช้มีดฟันจำเลยก่อนแต่ไม่ถูกซึ่งหากจำเลยเพียงแต่ใช้อาวุธปืนที่พกติดตัวออกมาขู่หรือยิงขู่ผู้ตายผู้ตายก็ไม่น่าจะกล้าฟันทำร้ายจำเลยอีกต่อไปการที่จำเลยใช้อาวุธปืนยิงถูกผู้ตายที่บริเวณลำคอและช่วงบนเป็นเหตุให้ผู้ตายถึงแก่ความตายในที่เกิดเหตุแม้ยิงเพียงนัดเดียวก็เป็นการกระทำที่เกินสมควรแก่เหตุและเกินกว่ากรณีแห่งการจำต้องกระทำเพื่อป้องกันจึงไม่เป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย ปัญหาว่าเพิ่มโทษจำเลยได้หรือไม่เป็นปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนแม้จำเลยมิได้ฎีกาศาลฎีกาก็เห็นสมควรแก้ไขให้ถูกต้องโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษและเพิ่มโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 371, 32, 83, 91, 92 พระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ และริบตะกั่วลูกซองของกลางจำเลยให้การว่า จำเลยใช้อาวุธปืนลูกซองสั้นยิงผู้ตายเพื่อป้องกันตัวโดยมิได้มีเจตนาฆ่า และรับว่าเคยต้องโทษและพ้นโทษตามฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 371 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7,8 ทวิ วรรคหนึ่ง, 72 ทวิ วรรคหนึ่ง, 72 ทวิ วรรคสอง เรียงกระทงลงโทษ ข้อหามีอาวุธปืน จำคุก 2 ปี ข้อหาพาอาวุธปืนไปในทางสาธารณะลงโทษบทที่มีโทษหนักที่สุดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯจำคุก 2 ปี และข้อหาฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา จำคุก 17 ปี รว