ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 740/2490นายเว่ง เจงเคียมโจทก์นายเลี๊ยกยิ้ง แซ่ฉั่วจำเลย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2486 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ.2489 พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2490 สัญญาเช่าที่มีอัตราค่าเช่าไม่เกินกว่าเดือนละ 40 บาทนั้นย่อมไม่ได้รับความคุ้มครองจาก พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ 2486พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า 2489 ไม่มีผลย้อนหลังไปถึงการเช่า ซึ่งได้สิ้นสุดลงแล้วโดยชอบ เหตุกรณีเช่นนี้ ต้องถือว่าผู้เช่าอยู่ในฐานผู้ละเมิด ไม่อยู่ในความคุ้มครองพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า 2490 เป็นบทแก้ไขเฉพาะพระราชบัญญัติปี 2489 เท่านั้น การเช่าที่ไม่ได้รับความคุ้มครองจาก พระราชบัญญัติปี 2489 แล้ว ก็อ้างความคุ้มครองจากพระราชบัญญัติปี 2490 ไม่ได้เช่นเดียวกันโจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากตึกเช่า จำเลยให้การต่อสู้ว่า จำเลยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า พ.ศ. 2489ศาลชั้นต้นเห็นว่า แม้พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า พ.ศ. 2489จะได้ออกภายหลังที่โจทก์บอกเลิกสัญญา และโจทก์มีสิทธิฟ้องขับไล่อยู่ก่อนแล้วก็ดี แต่พระราชบัญญัตินี้มุ่งหมายให้มีผลย้อนหลังด้วยจึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า พ.ศ. 2489เป็นกฎหมายตัดสิทธิผู้ให้เช่าซึ่งมีอยู่ก่อนจึงต้องแปลให้แคบเมื่อไม่มีที่ใดบัญญัติให้มีผลย้อนหลัง การที่จำเลยไม่ออกจากที่เช่า เมื่อหมดอายุสัญญาและโจทก์บอกเลิกแล้ว จึงเป็นการละเมิดสิทธิโจทก์ พิพากษากลับให้ขับไล่จำเลยจำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่จำเลยอ้างว่าจำเลยมีสิทธิอยู่ในที่เช่า เมื่อหมดอายุสัญญาตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า พ.ศ. 2486 นั้น พระราชบัญญัตินี้คุ้มครองเฉพาะการเช่าที่มีอัตราค่าเช