ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 263/2497นางสุวรรณะ พฤมิตร ที่ 1 นายเหรียญ ทุสาวุธ ที่ 2 นายที ทุสาวุธ ที่ 3 นางจำเนียร จันทร์สว่าง ที่ 4โจทก์นางจำเริญ พงษ์ประเสริฐ ที่ 5โจทก์นายบุญส่ง ทุสาวุธ ที่ 1 เด็กชายสงัด ทุสาวุธ โดยนางทองคำ ทุสาวุธ มารดาผู้แทนโดยชอบธรรม ที่ 2จำเลย ป.พ.พ. ป้ากับหลานเป็นทายาทของบิดามารดาของป้า และปู่ย่าของหลานด้วยกัน หลานอายุ 9 ขวบอยู่กับป้าตลอดมาแม้มารดาหลานจะไปอยู่ที่อื่นก็ถือว่าป้าได้ครอบครองมรดกแทนหลานด้วยจะยกอายุความ 1 ปีมาตัดสิทธิหลานมิให้รับมรดกไม่ได้โจทก์ฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ลงวันที่ 25 เดือนธันวาคม พุทธศักราช 2495โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ทั้ง 5 คนกับนายปุ่น ทุสาวุธ บิดาจำเลยเป็นบุตรนายหลาน นางปั๋น นายหลานตายเดือน 11 พ.ศ. 2490 ต่อมาเดือน6 พ.ศ. 2491 นางปั๋นตาย นายหลาน นางปั๋นมีนา 2 แปลงราคา 10,000 บาทเป็นมรดก โจทก์ทั้ง 5 คนได้ครอบครองทรัพย์มรดกของนายหลานนางปั๋นตั้งแต่นางปั๋นตายตลอดมาจนบัดนี้ 2 ปีเศษแล้ว ส่วนนายปุ่นบิดาจำเลยตายก่อนนายหลาน นางปั๋นและตั้งแต่นายหลาน นางปั๋นตายจนบัดนี้ จำเลยมิได้มาเกี่ยวข้องครอบครองทรัพย์มรดกร่วมด้วยเลยหมดสิทธิจะเรียกร้องเอามรดกเพราะมิได้ใช้สิทธิเรียกร้องภายในกำหนดอายุความ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1754 ครั้นเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2493 จำเลยทั้ง 2 คนไปขอประกาศรับมรดกที่ดิน 2 แปลงของนายหลาน นางปั๋นนั้นเป็นของตน จึงขอให้ศาลแสดงว่า จำเลยทั้งสองคนขาดสิทธิที่จะเรียกร้องที่ดินพิพาทอันเป็นมรดกของนายหลาน นางปั๋นและห้ามจำเลยอย่าให้เกี่ยวข้องกับที่ดินโฉนดเลขที่ 1034-1031 รายพิพาทจำเลยให้การรวมใจความว่า จำเลยทั้งสองได้ครอบครองทรัพย์มรดกของนายหลาน นางปั๋น ปู่ย่าร่วมมากับโจทก์ หาได้ขาดอายุความ