ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 338/2497พนักงานอัยการจังหวัดนครสวรรค์โจทก์นายเกษม ประสาทเขตกรณ์ กับพวกจำเลย พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 ป.อ. เจ้าพนักงานจดข้อความเท็จลงในใบเหยียบย่ำอันเป็นเอกสารซึ่งตนมีหน้าที่ทำในฐานะเป็นกรมการอำเภอด้วยผู้หนึ่งแม้เอกสารนั้นกรมการอำเภอผู้อื่นจะลงชื่อเป็นผู้ทำก็เป็นความผิดตาม มาตรา230 ได้ ไม้หวงห้ามในป่าที่ตัดโดยอาศัยใบเหยียบย่ำที่ออกโดยไม่ชอบนั้นผู้ตัดจะเอาไว้ไม่ได้ต้องตกอยู่ในความคุ้มครองของกรมป่าไม้คดีมีปัญหากฎหมายว่า เจ้าพนักงานที่ดินอำเภอจดข้อความเท็จลงในใบเหยียบย่ำที่ตนทำขึ้นให้ผู้แทนนายอำเภอลงชื่อ จะมีความผิดตาม มาตรา 230 หรือไม่ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าไม่ผิด ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าผิด ศาลฎีกาพิพากษาดังนี้ ฯลฯ"ศาลชั้นต้นวินิจฉัยตามฟ้องข้อ ก. ว่า นายเกษมจำเลยที่ 1 ไม่มีความผิดฐานจดข้อความเท็จ ตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 230โดยอ้างเหตุว่าใบเหยียบย่ำที่ออกให้ เป็นหนังสือของผู้แทนนายอำเภอหาใช่เป็นหนังสือของนายเกษมจำเลยไม่นั้น ศาลนี้ไม่เห็นด้วยเพราะความปรากฏว่า นายเกษมจำเลยได้ให้การรับอยู่แล้วว่า ฟ้องโจทก์ที่กล่าวถึงตำแหน่งหน้าที่ขอรับว่าเป็นความจริง กล่าวคือนายเกษมจำเลยเป็นเจ้าพนักงานที่ดินอำเภอมีหน้าที่รับเรื่องราวขอจับจองที่ดิน ชันสูตรไต่สวนสภาพที่ดิน ทำการรังวัดที่ดิน ทำหนังสือราชการและจดทะเบียนบัญชีเกี่ยวกับการจับจองที่ดินเพื่อนำเสนอนายอำเภอพิจารณาสั่ง ความยังปรากฏตามคำนายไชยศิริปลัดอำเภอผู้ทำการแทนนายอำเภอว่า นายเกษมจำเลยได้เอาใบเหยียบย่ำที่ดินมาเสนอให้เซ็นแทนนายอำเภอ โดยบอกว่านายอำเภอได้สั่งอนุญาตแล้ว ซึ่งเป็นความเท็จ เพราะความจริงในขณะนั้นนายอำเภอยังมิได้สั่งอนุญาต ข้อนี้นายเกษมจำเลยเบิกความเป็นพยานก็รับอยู่ว่า ความจริงนายอำเภ